Thursday 26 September 2018

Er was slecht weer onderweg en er werd zelfs windkracht 11  voorspelt in het Kanaal. De Jackup Barge moest naar een veilige plaats versleept worden en wilde mij natuurlijk standby houden. Maar ik heb de Bargemaster duidelijk gemaakt dat dat geen omstandigheden zijn om voor anker te liggen en dat ik in de getijde-haven standby ga liggen. Hier wilde de haven echter niet aan meewerken, we moesten al elke keer door een brug en getijdedeur in een bassin gaan liggen waar we gedurende het getij vast lagen. De deur ging alleen bij hoog water open. Na een getouwtrek tussen autoriteiten kregen wij geen toestemming en hebben het slechte weer in het bassin gelegen. De Jackup was even aan zijn lot overgelaten en bij emergency zou er een helicopter worden ingezet. Gelukkig viel het weer achteraf mee.  Na de Jackup Barge elke 2 tot 3 dagen versleept te hebben en bevoorraad te hebben van proviand, water en brandstof zat mijn werk in Frankrijk er bijna op. De drie weken waren voorbij gevlogen. Er stond een mailtje voor me klaar dat ik terug zou vliegen naar Suriname, maar hoor eens even, dat was niet de bedoeling! Ik zou toch ook nog naar Duitsland voor drie weken en wilde daarna ook nog even naar Nederland om de familie op te zeken en ik had ook nog een pakket in de vorm van de watergenerator mee te nemen. Mailtje terug geschreven dat ze een fout maakten maar kreeg al snel de bevestiging dat Duitsland niet meer doorging omdat de Kapitein aldaar niet afgelost wilde worden. Toch maar even geopperd dat ik dan toch wel via Nederland wilde vliegen met een verblijf in Nederland van ong. een week. Hierin werd mee gegaan en zo kon ik op de aflos-dag met de trein naar Parijs reizen om daar na een nachtje hotel op het vliegtuig te kunnen stappen. Een taxi was snel geregeld via de Agent om naar het station gebracht te worden. Echter, de taxi was niet op tijd. Toch maar vast de koffers klaar gezet en naar buiten gebracht maar nog niet op de kade. Ik dacht het wordt al later dus laat ik maar vast afscheid nemen van de jongens. Hier werd me nog eens gezegd dat ze het erg fijn hadden gehad met mij en dat ze hoopten dat ik nog eens terug zou komen. Dat is altijd fijn om te horen natuurlijk en gelukkig, daar was de taxi ook al. De jongens hielpen me de koffers naar boven te sjouwen, het was laag water, en boven aangekomen nog één handdruk. Ik draai me om naar de taxi en weg is ie….. ! Potverdomme, het zal toch niet waar wezen. Een nieuwe taxi bestellen had geen zin, dan zou ik de trein missen dus maar te voet met de koffers dwars door de stad naar het treinstation. Daar aangekomen waren er maar 3 mensen voor mij bij het loket dus zou snel geholpen worden. Vergissing want bij 1 loket stonden ze gezellig te keuvelen en het heeft zeker een kwartier geduurd voordat de man klaar was. De 2 vrouwen voor me hadden ook alle tijd en eindelijk was ik dan aan de beurt. Ik was zo klaar en had nog net genoeg tijd om in de trein te stappen die kort erna vertrok. Gelukkig had ik genoeg speling ingebouwd. In Rouen weer overgestapt in de volgende trein en na 2 uurtjes was ik in Parijs. Daar weer zoeken naar de juiste metro om verder te reizen en via het gangenstelsel eindelijk het perron gevonden waar ik verder kon reizen. Na alweer een overstap was ik dan na 3 uur eindelijk op Charles de Gaulle waar ik een taxistandplaats zocht om naar het hotel gebracht te worden.Ik wil instappen bij de voorste taxi en de man vraagt waar ik naartoe wil. Ik zeg IBIS hotel en hij vraagt welke, ik zeg nog IBIS Roissy en hij zegt roept wat naar zijn collega’s. Die knikken nee en hij zegt beslist dat hij me niet gaat brengen. Ik kon met de metro zegt hij. Het was te dichtbij en hij wilde wel wat verdienen, dus ik weer met mijn 2 koffers naar de metro. Het lijkt wel off die taxichauffeurs geen geld willen verdienen in Frankrijk. Dit was nu al mijn vierde slechte ervaring met taxies aldaar. Ik dus weer in de metro, hij had me wel verteld welke borden ik moest volgen, en stapte uit bij de IBIS. Bij de receptie aangekomen verteld de dame me dat ik niet de juiste IBIS heb en zegt dat ik de zwarte shuttlebus moet nemen een metrostation verder. Dus ik weer in de metro en stap uit bij de shuttlebussen. Hier blijkt dat ik niet de zwarte bus maar de blauwe bus moet hebben. Na weer 20 min gewacht te hebben komt deze eindelijk aanrijden en hop, daar gaan we, eerst nog langs een paar IBIS hotels en plots zie ik dezelfde taxi-standplaats weer waar de bus ook stopt, Ik had dus beter daar op kunnen stappen, grrr. Het geduld raakte wel op zo. Na nog een kwartiertje rijden met de bus waarbij we weer IBIS hotels passeerden en ik steeds meer begon te twijfelen kwamen we dan eindelijk aan in het juiste IBIS hotel. Snel ingecheckt en een biertje genomen, even op de menu-kaart gekeken maar je kon alleen snacks bestellen. Dan maar een restaurant in de buurt gezocht en gevonden. Na terugkomst in het hotel gevraagd hoelaat het ontbijt geserveerd zou worden en dat bleek om 6 uur te zijn. Na een korte nachtrust stond ik om 06 uur beneden maar de ontbijtzaal was donker dus vraag de receptionist of ik kon plaatsnemen. Zegt de man doodleuk dat het ontbijt pas om half 7 is. Alles stond wel klaar dus ik vraag of ik dan even een broodje mocht pakken en de receptionist loopt even naar de kok en die laat weten dat er voor half 7 niets gepakt mag worden.  Ik maar weer eerst naar boven om de koffers op te halen en bij terugkomst vraag ik hem dan of ik een banaan mag van de fruitschaal. Er was ook al betaald voor het ontbijt maar zelfs dat werd niet toegestaan! Mijn geduld raakte op en zeg nog van lekkere communicatie zo en dat het een slechte service is voor een airporthotel waar de gasten toch vroeg moeten vliegen. Toen heeft hij stiekum, zodat de kok het niet zag een croissant voor me gepakt en een banaan en wilde ook nog koffie inschenken maar de bus stond inmiddels ook al klaar dus heb die maar geweigerd.

Aangekomen op de airport ingecheckt en kon ik eindelijk dat Frankrijk verlaten. Het zal wel nooit mijn land worden!

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Thursday 26 September 2018

Suriname Thursday 13 September 2018

Na het komen en gaan van zeilboten waarbij de moorings in tegenstelling tot andere jaren nu wel bezet blijven en er ook zelfs een boot voor anker ligt hebben Asha en ik nog wat dagtochtjes ondernomen. We zijn met Frans en Angela van de Nina en Canadese Melody van de Whisper naar Brownsberg gereden. Hiervoor hebben we een fourwheeldrive gehuurd bij Rishi, een Toyota Rav4. Al vroeg gingen we op pad en na een uurtje verharde weg konden we dan afslaan een dirt road in (gewoon een zandweg maar dirt road staat leuker). Eerst zijn we naar de Dam gereden van het Brokopondomeer (stuwmeer) waar we zelfgemaakte koffie en door Angela gebakken cake verorberden. Daarna 20 km terug gereden over de verharde weg en de weg ingeslagen naar Brownsweg. Hier ging het weer over in een dirt road en begonnen we al snel te klimmen. Het werd frisser, elke 100 meter 1 graad zeggen ze, en de airco kon uit. Zo af en toe leek het of we niet verder konden want de weg vertoonde zulke diepe afwateringssporen dat we bang waren vast te blijven zitten maar alle hindernissen werden door de auto, en mijn vaardige handen ahum, gemakkelijk genomen. Eenmaal aangekomen op de berg moesten we een kaartje kopen en konden de auto daar parkeren. Er was ook een restaurantje welke je van tevoren moest bespreken als je daar iets wilde eten maar wij hadden genoeg eten mee. Na een sanitaire stop zijn we gaan wandelen naar de waterval. Er zijn er daar meerdere maar wij kozen voor de Irene waterval. Het was een flinke afdaling maar de rewards waren geweldig. Heerlijk koel stromend/ vallend water waar je geen genoeg van kon krijgen. We waren eerst alleen maar helaas kwam er nog een gezelschap bij waarbij we de waterval en de beste plekjes dus moesten delen. Na lekker afgekoeld te zijn werd het tijd om aan de terugtocht te beginnen. Die viel tegen aangezien we nu weer omhoog moesten en na diverse rustpauzes kwamen we weer bij de auto aan. Daar aangekomen eerst de meegebrachte en gekoelde meloen buit gemaakt om weer wat energie op te doen. Daarna weer, zigzaggend om de grootste gaten te ontwijken, naar beneden met de auto om het laatste stuk weer op de verharde weg te rijden. Voor donker waren we terug en besloten om de auto nog snel even te laten wassen aangezien deze diezelfde avond nog moest worden ingeleverd. Ook de schoenen werden door de hogedrukspuit schoon gespoten. Moe maar voldaan ging eenieder vroeg terug naar de boot.
Het werd steeds warmer en ik wilde graag gaan zwemmen maar Asha is altijd druk aan boord dus ging ik alleen naar de wal om lekker af te koelen in het zwembad. Eerst sta ik nog wat te praten met Duitse Walther en Noorse Kari die met een truck de wereld verkennen toen Asha mij belde via whatsapp. Er klonk paniek in haar stem en ik moest snel komen. Onderweg naar de rubberboot zie ik al 2 andere rubberboten van de Nina en de Noanka bij onze boeg en Asha op het voordek. Er blijkt een boomstam vast te zitten aan onze mooring en Asha was bang dat wij zouden verplaatsen en dan op de Noanka zouden knallen. Zover was het nog niet en ik ben snel naar de boot toe gevaren. Daar aangekomen bleek er een boomstam zo groot als onze boot precies in het midden tegen onze mooring-ketting te liggen en niet te verplaatsen door de stroom die er staat. Eerst probeerden we het aan één zijde maar kregen er niet genoeg beweging in. Toen een lijn gegooid aan de andere zijde en terwijl ik aan het trekken was duwde John van de Noanka tegen mijn dinghy om meer power te creëren. Aan de andere kant van de boom duwde Frans van de Nina met zijn dinghy en langzaam kwam er beweging in. Asha stond ook als een gek te drukken met de pikhaak maar vertelde haar al dat dat geen zin had. Toen de boomstam eindelijk los kwam hebben we die naar de kant gemanoeuvreerd om vast te laten lopen op de stenen. Nadat deze droog stond zijn we nog eens gaan kijken. Hij was zeker 14 a 15 meter lang met een diameter van rond de 80 cm. Die zal wel wat wegen maar onze boot is niet van zijn plaats geweest en dat geeft me toch wel vertrouwen voor de toekomst. In het verleden zijn er nl moorings verplaatst door dit soort stammen en drijvende eilanden. Zo groot hadden ze deze hier ook nog niet gezien. Helaas is deze stam wel weer verdwenen na een aantal dagen en god weet waar deze nu rond drijft.
Wat ook jammer was is dat ik Frans al waarschuwde voor de ondiepte en de stenen maar er zelf een kapotte schroef aan over heb gehouden terwijl ik dacht op dieper water te zitten. Die moest ik nieuw gaan kopen in Paramaribo maar er blijken 2 naaf fittingen te bestaan voor mijn type motor. Ik koos natuurlijk de verkeerde en moest daarvoor terug naar Paramaribo. Ik kom om 15:40 de winkel binnen en zeg dat ik wil ruilen. Zegt de man tegen mij waarom ik zo laat ben. Laat zeg ik en ja zegt hij, we gaan zo sluiten. Ik bekijk hem bedenkelijk aan en zeg hem dat de winkel open is, iedereen nog aan zijn balie zit, inclusief hem en het niet lijkt op sluitingstijd. Hij liet blijken de schroef niet te willen ruilen. Toen werd ik licht geagiteerd en vertelde hem dat ik meerdere mensen had aanbevolen om daar een nieuwe Yamaha Enduro buitenboordmotor te kopen, niet gelogen, en dat ik dat nu ten stelligste zou afraden wegens gebrek aan service. Toen bond hij in en vertelde dat het niet aan hem lag maar aan de administratie. Later begreep ik waarom, het duurde nl tot 16:30 voordat ze klaar waren met omboeken. Er liep zeker 10 man personeel rond in een zaakje die je in Nederland alleen zou runnen. Om 16:00 gingen ze daadwerkelijk dicht en ik bleef geduldig wachten. Niemand van het personeel ging naar huis want allen hadden een taak. Eén moest de deur afsluiten, 2 vrouwen in het administratiehokje, 1 vrouw bij de kassa, 1 man op de servicebalie die mij de schroef weer moest overhandigen, 1 man op de verkoopbalie voor buitenboordmotoren, 1 man op de balie voor generatoren? 1 in het magazijn en ga zo maar door. In Nederland had je zo een andere schroef gekregen en dat omboeken komt later wel, daar laat je een klant niet op wachten maar goed, we zitten in Suriname. Ik was alleen te laat om ook nog mijn printer cartridges om te kunnen ruilen. HP heeft nl Amerikaanse en Europese versies en die zijn niet uitwisselbaar. En Suriname voert schijnbaar de Amerikaanse versie. Goed om te onthouden als je een HP printer hebt, zorg dat je genoeg cartridges hebt of koop een Brother, die heeft dat probleem niet.
En toen is er een andere wending in het verhaal gekomen.
Ik dacht, laat ik mijn Linkedin account (platform voor mensen met gelijke interesses) eens bekijken en updaten. Er kwam teveel informatie binnen van mensen die niet belangrijk zijn voor datgene waarvoor ik een account in linkedin had aangemaakt. Niet verkeerd bedoeld maar ik had me daarop geabonneerd om werk gerelateerde info te ontvangen. Dus wat contacten eruit gegooid en mijn profiel verbeterd. Meteen de dag daarop een verzoek van een Crewing Agency of ik niet voor hun wilde werken. Nu stond ik al ingeschreven bij een aantal Crewing Agencies en hoefde eigenlijk alleen maar aan te geven dat ik beschikbaar was voor werk maar had dat nog niet gedaan. Het plan was nl pas kort gerezen om even een paar weken te gaan werken in afwachting van het Hurricane seizoen wat tot eind November duurt. Ik moet na 3 maanden of eigenlijk 90 dagen Suriname uit, terwijl Asha een half jaar mag blijven als geborene in Suriname. Die datum stond dus op 5 september en dat was al snel. Andere optie was om naar Trinidad te varen en vanaf daar te werken maar Trinidad is niet zo veilig als Suriname en we liggen goed op de rivier. Reden dat ik niet eerder heb gesolliciteerd is nog steeds mijn zus die COPD heeft en verwacht niet lang meer te leven. Maar dat zei ze een jaar geleden ook al en ik kan niet blijven uitstellen. Er moet brood op de plank komen voor onvoorziene uitgaven. Dus in overleg met mijn zus toch besloten om verder te varen hetzij te werken. Blijven liggen was ook geen optie meer. Maar goed, de Crewing Agency kwam met een opdracht van een Engelse klant voor 2 klussen. Eéntje betrof een sleepreis over de Atlantische Oceaan, de andere assistentie van een Jackup Barge in Frankrijk. Beide klussen stonden mij wel aan dus ik werd aangeboden aan de Engelse klant. Die vond mij meer geschikt voor de Jackup Barge ivm mijn ervaring in slepen en manoeuvreren en nadat we overeen gekomen waren over mijn dayrate moest ik nog wel even langs de Notaris om mijn papieren te laten legaliseren en kunnen aantonen dat mijn Engels op voldoende niveau was voor het bemannen van een UK geregistreerd schip. (MCA eis, Engelse kustwacht). Hiervoor moest ik een internet test en een telefoon gesprek in het Engels voeren, een zgn Berlitz test. Deze test glansrijk doorstaan en nu konden ze een Excemption Certificate of Competence aanvragen. Slechts een dag later had ik de vliegticket al binnen. Helaas wel via Frans Guyana want de vluchten vanaf Suriname waren al vol geboekt. Gelukkig konden we de verjaardag van Asha nog samen vieren op vrijdag. Asha had taart besteld en we hadden daarover al discussie vooraf gehad want Asha is altijd bang dat er iemand tekort komt. De taart die ze had besteld kon niet groter (40 x 30) anders had ze nog groter besteld en uit voorzorg had ze ook nog 2 zeilers bereid gevonden om ook een taart te bakken. We waren overeen gekomen met de uitbater Rob van River Resort Bar dat Asha wat zelfgemaakte hapjes mee mocht nemen. De rest zouden we dan bij hem bestellen. Jullie raden het al. Genoeg taart over voor nog 2 verjaardagen, iedereen buikje vol en er hoefde niets te worden bijbesteld tot groot ongenoegen van Rob. Maar dat is ruim goed gemaakt met de omzet van de drank. Wij hebben de eerste 10 literflessen bier vrij gezet en de rest van de drankjes, daarna kon iedereen op eigen houtje bestellen. Het was weer erg gezellig en veel te laat geworden.
Zaterdag nog laatste instructies gegeven aan Asha vwb de buitenboordmotor en de dinghy. Zondag vroeg werd ik dus opgehaald met de taxi om naar de grens gebracht te worden met Frans Guyana. Daar heb ik uit gestempeld uit Suriname en na met een Korjaal overgezet te zijn weer in gestempeld in Frans Guyana. De Korjaal (boomstamkano met opgehoogde zijkanten en een dakje er op) was ook weer een verhaal. Die willen natuurlijk met zoveel mogelijk mensen naar de overkant en er staat één man klanten te ronselen op straat. Er zaten al een aantal dames in de korjaal met een hoop bepakking en die vonden het teveel worden wat ze niet onder stoelen of banken staken. Er werd dus volop gescholden en gepressed om het hierbij te laten en de bootsman zwichtte hier voor. Naar mijn mening konden er wel meer mensen mee. Tegelijkertijd met ons voeren er meerdere boten naar de overkant en het is een drukke bedrijvigheid naast de reguliere veerboot die slechts 4 keer per dag oversteekt. Er liggen tientallen korjalen aan weerszijden van de rivier die om de haverklap oversteken en ik was slechts de enige die inklaarde in Frans Guyana. Hoezo grenscontrole, haha.
Daarna op zoek naar een taxi. Al snel kwam er een auto aanrijden met 2 guur uitziende gasten erin. Of ik taxi nodig had. Ik vraag op mijn beurt of zij dan een bonnetje kunnen uitschrijven en daar gingen ze gelukkig weer. Ben even terug gelopen naar het loket om daar een taxi te bestellen maar die zei dat er een kilometer verderop een taxistandplaats was. Een jonge jongen zag mij en bood aan om met mij mee te lopen richting taxi, Bij de taxies aangekomen kwamen er van alle kanten ongure mannen op mij af die mij wel wilden helpen maar met een nonchalante blik kon ik ze allemaal afwimpelen. Ik had nl mijn doel bereikt, er stond een taxibusje met de route St. Laurent – Cayenne en dat is net waar ik naartoe moest. Koffers ingeladen, de jongen een tip gegeven, en na nog even gewacht te hebben totdat de bus vol zat konden we op pad. Tenminste, het verkeer was erg druk en we konden even niet verder. Zodanig dat de chauffeur zelfs uitstapte en rustig een stuk meloen ging halen. Na deze hindernis konden we dan eindelijk op weg. De route was mooi, net zoals Suriname eigenlijk maar met veel betere wegen en geen houtkap gezien. Onderweg stopten we in een dorpje en de chauffeur nam de tijd om een lunch te halen langs de kant van de weg en deze rustig op te eten. Ik had gelukkig geen haast want zou de andere dag pas vliegen. Hotel was al geboekt dus dat kon wachten. Toen de chauffeur zijn buik vol had werd er nog even achter een container geplast en toen ging hij rustig staan keuvelen met andere mensen aan de overkant. Dit werd de man naast mij teveel en die begon te schreeuwen dat we verder moesten. Hierop zwichtte ook de chauffeur, schijnbaar is de klant hier nog steeds koning, en daar gingen we weer voor de laatste 100 km. In totaal zou ik die dag 320 km afleggen, eerst 100 km naar de grens en daarna nog 220 km over Frans Guyana’s wegennet. De taxibus stopte op verzoek bij verschillende locaties en ook mij bracht deze met de laatste passagiers naar het hotel. Het hotel welke ikzelf had geboekt bleek een succes. Het was een oud hotel uit 1800 zoveel en mooi gerestaureerd. Prachtige en nette kamer in oude stijl en met uitzicht op een palmentuin zoals in Paramaribo. Nadat ik de koffers had neergezet ben ik even gaan rondwandelen in Cayenne. Ook hier verval en tekenen van criminaliteit. Overal tralies voor de ramen en deuren, ingeslagen autoruiten, veel politie op de been enz. Maar ik voelde me genoeg op mijn gemak om een laatste biertje in het palmbomen park te doen. Was voor de deur van het hotel dus…. Haha. Ik had even naar de prijs in het hotel gekeken voor een biertje en zag dat dat 7 euro was voor een halve liter en op straat bij een mobiel eettentje een halve liter Heineken voor 3 euro. Keus was snel gemaakt en smaakte er niet minder om.
Na een lekkere maaltijd in het hotel, (de baas betaalt toch) lekker onder de wol gekropen in een koele hotelkamer. Ik hoefde niet vroeg op, kon lekker uitslapen en rustig ontbijten maar werd tegen twaalven toch onrustig en heb een taxi genomen naar het vliegveld welke nog best lang duurde. Erg druk op de weg maar veel te vroeg was ik al op het vliegveld. Ik kon nog niet eens mijn bagage inleveren! Inchecken had ik al in het hotel gedaan zodat ik verzekerd was van een stoel. Ik vond een plekje met stopcontact en met gratis wifi kwam ik de tijd door. Het vliegtuig zat stampvol en het bevreemd me steeds weer dat mensen niet weten waar hun toegewezen stoel is. Ze gaan zomaar ergens zitten of een rij verkeerd, zou het stress zijn? Maar elke keer weer leuk om te zien. Ach ja , ze vliegen misschien voor de eerste keer. Ik heb die nacht niet kunnen slapen. De vlucht duurde 8,5 uur en we werden 5 uur vooruit gegooid zodat we s’morgens aan kwamen in Parijs. Tenminste op vliegveld Orly maar dan ben je er nog niet. Ik had geen schema van de rest van de reis en dat moest ik even uitzoeken. Blijkt dat ik niet kan reizen naar Dieppe vanaf Orly, ik moest eerst naar vliegveld Charles de Gaulle. Hiertussen rijden shuttlebussen die vreemd genoeg wel betaald moeten worden en 23 euro vond ik nog duur ook maar had geen keuze. Op Charles de Gaulle kon ik in de automaat geen treinkaartje verkrijgen ondanks dat het in de automaat wel vermeld stond. Op dus naar de informatiebalie. Hier bleek dat ik niet de enige was met vragen en er werd mij een nummer gegeven. Na een kwartier wachten was ik aan de beurt en daar werd mij verteld dat ik eerst naar Parijs moest met de metro, huh. Een treinkaartje vanaf Parijs kon men mij wel verkopen maar voor de rit naar Parijs moest ik weer naar de automaat. Gelukkig schreef de dame achter het loket een briefje voor me welke metro ik moest pakken en waar ik moest overstappen. Ik had er anders nog gestaan, wat een onoverzichtelijk gebeuren en daarin was ik niet alleen gezien de paniekerige en zoekende gezichten van toeristen die ik onderweg zag. Ik had gelukkig een briefje maar moest toch nog soms vragen of ik wel in de goede metro zat. Eindelijk was ik in het vertrekstation naar Dieppe , of eigenlijk Rouen beland maar moest ook daar weer 3,5 uur wachten. Ik heb de tijd gedood met een bezoek aan een Burgerking die ik normaal mijdt maar er was niets anders en ik had honger. Na deze maaltijd heb ik een strategische plek uitgezocht vlakbij een piano die vrij bespeeld mocht worden. En dat werd deze door verschillende mensen die schijnbaar ook moesten wachten op hun vertrek. Toen het eindelijk tijd was heb ik de trein opgezocht en een plekje uitgezocht. Vreemd genoeg zag ik mensen naar nummertjes kijken op hun ticket. Zou ik ook een nummertje hebben? En ja hoor, ik zat in de verkeerde wagon en moest weer verkassen. Een koekje van eigen deeg (vliegtuigstoel). Na mijn plekje gevonden te hebben moest ik na een uur rijden overstappen in een andere trein die me verder zou brengen naar Dieppe, hier was geen sprake van nummers dus kon ik weer mijn eigen plekje uitzoeken. Aangekomen in Dieppe zou een taxi me opwachten om naar het hotel gebracht te worden, na 10 minuten nog geen taxi dus de Agent maar eens gebeld. Deze vertelde dat de taxi onderweg was maar na 35 minuten nog steeds geen taxi. Het hotel was op loopafstand had ik al gezien maar de taxi was immers al besteld en het regende dus reden genoeg om te blijven wachten. Na 45 minuten kwam de taxi dan eindelijk voorrijden en bracht deze me naar het hotel. Daar ingeboekt, kamer even verkend en toen weer naar beneden voor de maaltijd. De koks die gingen aflossen de andere dag op de Jackup Barge kwamen ook aan tafel en die wisten precies wat ze moesten bestellen dus de experts maar gevolgd in die bestelling. Het was lekker en na de maaltijd ben ik even naar de boot gelopen welke ik de volgende dag zou overnemen. Het is een leuk bootje, 27 meter lang en een Shoalbuster, dat is een Damen ontwerp, een AHT, (Anchor Handling Tug) met weinig diepgang, 3000 pk sterk en geschikt om te slepen, ankers te verzetten en te bevoorraden vanwege een relatief groot achterdek. Na de ins en outs besproken te hebben ben ik snel terug gegaan naar het hotel om onder de wol te kruipen want moest de andere dag om 06:00 uur aan boord zijn. Woensdag om 05:30 ontbijt genomen en om 06:00 stond ik aan boord. Eerst maar eens crewchange voor de Jackup Barge. Er waren teveel mensen dus konden we de helft maar meenemen en na een uurtje uitstomen kwamen we aan bij de Barge. Hier werden de mensen opgehesen in een personeels basket terwijl de boot in positie moet blijven liggen op stroom en wind. Je manoeuvreert hier zowat tussen de poten van de Jackup Barge en veel speling is er niet. Nadat de mensen overgezet waren konden we even afstand nemen en na een half uurtje waarin een handover werd gedaan van het personeel namen we de off-signers weer aan boord om deze terug te brengen naar de wal. Daar aangekomen ging ook mijn aflosser van boord en stond ik er alleen voor met de volgende lading mensen. Ook deze netjes afgezet en het voelde fijn om weer op een Shoalbuster te varen, ze manoeuvreren lekker en ik probeer er altijd een kunst van te maken om zonder boegschroef te werken, wat helaas niet altijd mogelijk is als de stroom met 2 knopen rond de poten van het platform giert en de wind de golven opstuwt. S’middags hebben we de Barge ook nog moeten verplaatsen naar een nieuwe locatie. Hierbij zakt de Barge naar beneden zodat deze bijna drijft. Ik manoeuvreer de sleepboot dan voor de boeg en wordt er een messenger lijn overgegooid. Hieraan zit een dikkere hiewing lijn die met een tuggerwinch wordt binnen gehaald. Daaraan bevestigd zit dan de stretcher die gevangen wordt in hydraulische pinnen. Als deze daarin gevangen zit moet de bemanning de hiewing lijn losmaken en de sleepdraad met een zware harpsluiting bevestigen aan de stretcher. Daarna kunnen we de pinnen laten zakken en de sleepdraad uitvieren tot sleeplengte, deze varieert naargelang de te slepen afstand, vaart, en weersomstandigheden. Maar gemiddeld bij dit soort werk zo’n 200 meter. Al deze handelingen moeten door mijzelf worden uitgevoerd, behalve het insluiten, dmv drukknoppen, draaiknoppen en joysticks terwijl ik ook de boot nog op zijn plaats moet houden. Daarnaast ook nog de communicatie met de Barge en de jongens op dek. Even druk dus maar hiervoor ben ik opgeleid en heb deze handelingen al vaker uitgevoerd. Weliswaar 2 jaar geleden inmiddels en op een ander schip waarbij de bediening ook anders was maar in theorie is het verhaal hetzelfde. Eigenlijk kom je handen tekort, haha. Nu na een week aan boord hebben we al 4 x de Barge verplaatst, personeeltransfers gedaan en de boot bevoorraad met containers, pallets, big bags, vers water en dieselolie.
Kortom, ik geniet weer van het werk! En Asha, die geniet van de rust en de wijntjes in Suriname.

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Thursday 13 September 2018

Suriname 20 August 2018

Het is weer even stil geweest op de blog rondom ons. Hier was het integendeel stil. Daarom juist deze vertraging in het verslag. Er is zoveel te doen, en gedaan, dat we het idee krijgen dat we geleefd worden maar zal verder gaan waar we gebleven waren.

We zijn dus heelhuids weer de Cottica en Commewijne- rivier af maar niet nadat we nog een aantal dagen hebben geankerd bij Plantage Frederiksdorp. Ik zeg bewust heelhuids want hebben veel drijvende boomstammen gezien, sommigen stonden als een spiets op de bodem en staken enkel zo’n 10 cm uit het water omhoog waardoor je ze bijna niet ziet. Vaar je daarop dan wordt de boot gespietst en zinkt deze in de diepe rivier. Zelfs voor de grote scheepvaart zijn deze stammen gevaarlijk. Bij Frederiksdorp lagen we lekker na te genieten en hebben nog een tour gedaan met ze naar de swamp. Hierbij werden we opgepikt bij onze boot en met een gewone Korjaal naar de plantage Johan en Margaretha gebracht en moesten we in de kreek overstappen in een kleine snelle korjaal. Deze bracht ons naar de swamp, hiervoor moesten we een botentrap nemen. Dat is een helling versterkt met hout en ingesmeerd met klei die eerst even nat gemaakt wordt waarover de korjaal getrokken moet worden. Eerst moest iedereen uitstappen en werd de helling nat gemaakt. Daarna nam de korjaal een aanloop en ging met volle snelheid de helling op waarbij de bootsman snel de motor opklapt. Hier ging het lichtelijk mis want de korjaal ging scheef en belandde halverwege naast de helling. Nadat deze weer recht geduwd was trokken en duwden we deze met vereende krachten verder over de helling.  Aan de andere kant konden we weer instappen en gleden we het laatste stukje van de helling in de swamp. Het water was hier veel schoner en helderder en er dreven talloze waterlelies op het water. Na een rondtour die in onze ogen veel te kort duurde zijn we terug gevaren onderweg nog slingers makend van de stelen van de waterlelies. Teruggekomen bij de botentrap zorgde de bootsman voor een voldoende lange aanloop en met de opmerking, handen binnenboord houden, gaf hij vol gas en stoven we op de helling af. De swamp ligt hoger dan de kreek en deze keer hoopte hij met iedereen erin er ineens overheen te kunnen glijden. De korjaal bleef mooi recht maar kwam net niet tot de top waardoor we toch weer uit moesten stappen en het laatste stukje weer verder moesten trekken en duwen. Dit was wel het leukste deel van de tocht maar ik ben dan ook een thrillseeker en ben niet snel bang. Op de terugweg weer over in de grote korjaal en werden we weer netjes bij onze boot afgeleverd. We hebben nog een flinke wandeling ondernomen naar Plantage Rust en Werk waar runderen en varkens worden gehouden. Nadat we helemaal tot rust waren gekomen hadden we het plan opgevat om zondag in alle vroegte terug te varen naar Domburg profijt nemend van het getij. Deze plannen werden lichtelijk verstoord doordat zaterdagmiddag er ineens een snelle boot naderde met daarin, ja hoor, vrienden uit Domburg die ons wilden verrassen. Ik had daar niet op gerekend en zoveel bier had ik niet koud staan maar dat was geen probleem, ze hadden aan alles gedacht en de koelbox zat op getopt met koud bier en zelfs Rosé voor Asha. Asha zorgde zoals gewoonlijk weer voor hapjes en na een geslaagde middag waarbij de drank weer rijkelijk vloeide en ervaringen werden uitgewisseld is de dag afgesloten met een diner op Plantage Frederiksdorp. Daarna werden we weer netjes afgezet op de boot en moesten onze vrienden hun weg in het donker terugvinden naar Domburg waar ze uiteindelijk langer over hebben gedaan dan ze hadden voorzien. Enerzijds door een flinke regenbui waar ze  even voor hebben gewacht en anderzijds durfden ze niet hard te varen doordat het erg donker was. De rivier staat vol met visstaken waar ze al snel achter kwamen doordat ze er bijna in zaten. Op de heenweg hadden ze nog 100 km/h gedaan maar daar kwam nu niet veel meer van terecht en 3 uur later waren ze gelukkig veilig terug. Wij lagen inmiddels al lekker te slapen niet wetende van hun avonturen want wij moesten vroeg op. Zondags vroeg was ik al voor de wekker wakker en waren snel op weg om van het getij te profiteren. Dwz eerst met het afgaande tij naar de splitsing van de Commewijne rivier en daarna met opkomend tij over de Suriname rivier naar Domburg.  Planning was goed geweest en de vaart ging vlot waarna we afmeerden naast de blauwe boot van Holsu. Hier hebben we de watertanks gevuld en de boot gespoeld en gewassen.

Terug bij de moorings bleek er een nieuwe boot uit Zuid Afrika te hebben geankerd, echter net te dicht bij onze mooring en we hebben de andere mooring gepakt waar de HH op had gelegen. Bij de kentering van het getij dreef de geankerde boot toch nog te dicht naar ons toe en ze besloten om toch maar aan een mooring te gaan liggen waarbij ik ze even heb geassisteerd.

We kregen nog bezoek van Sabita (Asha’s nichtje waarmee ze was opgegroeid) met man Anand waarbij we een zelfgemaakte taart kregen aangeboden. Zij verdiend de kost met het maken van prachtige feestelijke taarten en na een rondleiding op onze boot werd de afspraak gemaakt om naar Carolinakreek te gaan. Velen kennen Colakreek en dit was net zoiets. Rond 17:00 uur werden we opgehaald en reden naar Carolinakreek. Hun 2 zoons met aanhang kwamen we onderweg al tegen en aangekomen op Carolinakreek begon Anand met het braden van varkensvlees en dogs (eend) We hebben genoten van lekker eten, lekker drinken, leuk gezelschap en na een verhit spelletje tafelvoetbal afgesloten met een heerlijk afkoelend bad in de kreek om 12 uur s’nachts. Daarna alles weer ingepakt en hebben ze ons weer bij River resort afgezet. Het was een geslaagde gezellige avond.

We hebben een aantal dagen een auto gehuurd zodat we wat konden zien en zijn naar Ston Eiland, zo’n 82 km, gereden. Onderweg nog wat eten gekocht. Dit is een schiereiland en het laatste stukje was niet geasfalteerd maar goed te doen met gewone auto. Hier is een resort en hebben de hangmatten opgehangen om even lekker tot rust te komen. Niets van dit alles want precies naast ons strijkt er een familie neer met veel kleine krijsende kinderen die continue aan het gillen waren. Rond 13:00 trokken we het niet meer en hebben de boel weer ingepakt en zijn naar Atjonie gereden zo’n 80 km verderop.

Bij Atjonie stopt de highway en kan je niet verder met  de auto. Vanaf hier wordt alles met de korjaal gedaan. We kwamen daar eigenlijk veel te laat aan maar wilden wat informatie voor het geval we nog een keer verder het land in willen met een korjaal. Na wat mensen gevraagd te hebben die net terug kwamen en anderen die net weg gingen kwamen we in contact met Andre, ik dacht een bootsman, die vertelde over de dorpen langs de Boven Surinamerivier. Hij wilde ons wel brengen maar aangezien we niets bij ons hadden vwb overnachting leek dat ons niet verstandig. Asha vroeg naar de Sula (=stroomversnelling) om even lekker te zwemmen en hij vertelde over de sula voor zijn dorp en opperde om ons ook weer terug te brengen voor donker. Zo gezegd zo gedaan en na een afgesproken prijs (hij vroeg 500 srd maar boden hem 300 srd waarop hij zei dat hij een kleine motor had en dat het dan wel uit kon) konden we instappen. We waren juist onderweg toen we werden ingehaald door een grotere korjaal met zwaardere motor en hij zei dat we moesten overstappen. Die ging sneller zei hij en dan konden we nog even genieten. Overgestapt ging het zeker sneller en na een tochtje van een half uur kwamen we bij de Sula aan die moeiteloos werd genomen door de korjaal. Zij laveren tussen de rotsen als een fietser door het verkeer en weten precies waar de rotsen zich bevinden en waar ze de motor even moeten optillen. Na de Sula werden we afgezet op een eiland genaamd Isadou. Aan de andere kant waren er nog meer Sula’s en hier werd gebaden. Dus snel kleren wisselen voor zwemkleding en baden maar. De stroom was best wel sterk en ik waagde me niet te ver in de rivier zodat ik houvast bleef houden met mijn voeten. Asha kwam er ook in nadat ze eerst alles moest fotograferen en we hebben heerlijk genoten in het snel stromende water. Ondertussen werden de Sula’s ook aan die zijde genomen door korjalen waarbij we getuige waren dat het ook wel eens bijna fout kan gaan. Eén korjaal kwam nl hard aangevaren en op het laatste moment wordt de motor opgeklapt maar ditmaal raakte de korjaal uit koers en zou bijna op een steen zijn geknald als de bootsman de motor niet snel  weer had laten zakken en corrigeerde maar de correctie was teveel en nu liepen ze de kant op de mangrove in. De jongens die voorop zaten vluchtten snel naar achteren omdat de korjaal onder het gebladerte verdween  bang voor slangen die in de takken zouden kunnen hangen. Hilariteit alom en met gelach konden ze de tocht voortzetten. Na heerlijk te zijn afgekoeld en omgekleed stonden we te wachten voor de terugtocht waarbij bleek dat Andre ( de bootsman) de eigenaar was van het resort. Dit was het eerste resort dat we bezochten wat door een Marron familie werd geleid. We vonden het er erg leuk, rustgevend en goed verzorgd. We hadden er graag willen blijven maar wilden de auto niet in Atjonie in het donker achterlaten met al onze spullen erin. Het is betaalbaar (all-inclusive) en zeker een aanrader. We hebben daar in de bomen ook nog een Luiaard met jong zien hangen.

We zijn een dagje naar Paramaribo gereden met de Zuid Afrikaanse familie om de Inheemsen en Javaanse feestdag te bezoeken. Ook dit was kleurrijk en leuk om te zien. De Indianen hadden zich verzameld en er werden optredens gegeven. Ook heb ik Pepre Watra gegeten , een Indiaanse soep met een hele peper en een Kwikwi (gepantserde swamp-vis, familie van de meerval) erin. Lekker pittig en heerlijk. Desi Bouterse, de President, stond te speechen en na afloop kreeg hij een matig applausje van enkele toehoorders. Ik houdt me ver van politiek maar misschien is dit een voorbode voor komende verkiezingen.

Een dag nadat wij op de mooring lagen kwam er nog een Franse boot binnen.  Hier hebben wij geen contact mee gehad. Die was een week later ook weer weg en Nina, een Duitse Catamaran met Frans en Angela die we al in de Gambia hadden ontmoet was ook binnen gekomen en er was ook nog een Bestevear met Aerorig binnen gekomen met een Engelse eigenaar. Later is er nog een zeiljacht (Whisper) binnen gekomen met een Canadees, zijn nichtje en Thaise vrouw aan boord. De moorings liggen dus weer vol en River Breeze heeft een goede doorloop van zeiljachten dit jaar. Velen zijn hier gekomen doordat wij over Suriname spraken en er zullen er ook nog volgen.

We zijn een dag naar Bhaiwa( de neef van Asha) gegaan en hebben een nachtje geslapen bij de familie in de hangmat. We kregen een bed aangeboden in een kamer met airco maar verkozen om lekker in onze hangmat te slapen. Bhaiwa was naar het bos geweest met een vriend en ze hadden een bosvarken en enkele vogels geschoten. Wij wilden natuurlijk wel bosvarken mee eten dus de afspraak was snel gemaakt. Het bosvarken werd in kleine stukjes gehakt en gemarineerd waarna Bhaudie (tante) deze heerlijk heeft gekookt. Het was heerlijk en pittig dus moest met bier worden weggespoeld. De hele familie was aanwezig wat het extra gezellig maakte. We zijn nog  even naar het huis  in aanbouw gaan kijken van Anand (zoon) en heb daar nog even met mijn drone geoefend en wat filmpjes gemaakt die ik later op hun computer heb gezet.

In het weekend zijn we met 12 pers. (bemanning Whisper, Nina, Noanka, Asha, Gerben, Peter en Sushi en zoon Jesper),  in de Rhib van Holsu (visfabriek) naar Overbridge gevaren voor een BBQ en overnachting. De Rhib was aardig vol, personen kunnen er wel meer bij maar iedereen had bagage ook, maar de motor (Mercury 250PK) had er geen problemen mee. Onderweg had Gerben nog een verrassing voor ons. We stopten bij Waterland Marina en daar werden we voorzien van voorgekoelde kokosnoten die heerlijk smaakten. Aangekomen op Overbridge hadden we een hutje waaronder we de hangmatten konden ophangen. Wij hadden taart meegenomen voor ons 15 jarig jubileum (hoe vaak wil je dat vieren want jubileum was in maart) Angela had diverse cake gebakken. Een BBQ set was besproken en wij hadden onze Cobb en brandertje mee. Gelukkig maar want de BBQ kwam pas om 18:00 vrij en we konden dus al eerder beginnen. Ik zou een rookpan meenemen maar het rooster was nog niet gerepareerd maar wilde het nu proberen met de Cobb. Gerben had Bangbang filet (vis) meegenomen en het roken ging ook goed met de Cobb. Asha kon hier nu een salade mee maken en ik ging verder met saté braden op de Cobb. Om 18:00 kwam de BBQ en toen kon het echte werk beginnen. We zijn tot in de late (of eerder vroege) uurtjes doorgegaan en het was bere gezellig . Na een nacht in de hangmat, waarbij iedereen plaats  genoeg had doordat sommigen onder de sterrenhemel en er ook andere hutjes vrij kwamen begon het s’ochtends opnieuw. De één begon met koffie, de andere met bier en ik begon met roken van Bangbang voor de salade. Er was nog genoeg cake over van Angela en dat diende als ontbijt samen met gekookte eieren, worstjes en toastjes met salade. Weggespoeld met … jullie mogen niet meer raden. BIER!! S’middags kwamen Jack en Dick die Erik en Mim van de Whisper hadden meegenomen en Murk, de vader van Gerben met zijn vrouw en haar zoon ons versterken. En nog kregen we het vlees en het bier niet op. Besloten dus om woensdag daarop alles nog eens dunnetjes over te doen bij Holsu op de blauwe boot in een poging nu wel het bier en vlees op te krijgen.

We zitten inmiddels in de grote droge tijd. Het weer is nu stabieler, droger en warmer. Soms valt er een flinke bui die lekker afkoelt en de watertank weer wat bij vult. Sinds de vriezer uit staat blijven de accu’s ook bij zodat we de motor niet hoeven te draaien voor stroom. Douchen doen we met koud water wat inmiddels 31 graden is of bij het zwembad of in een regenbui. Ik wil nog weleens opfrissen in de rivier maar dat vindt Asha niet fijn vanwege de vele slangen, kaaimannen, arapaima’s, piranja’s, grote catfish…..en andere dieren in de rivier. Op Arapaima na hebben we ze dus ook allemaal al gezien. Ik blijf dan ook hangen aan de zwemtrap ook vanwege de sterke stroom die op dit stuk kan oplopen tot zo’n 2,5 knoop en op de Cottica en Commewijne zelfs 3 knopen gemeten. Eenmaal moest ik zelfs onder de boot bij de schroef om mijn eigen vislijn eruit te halen die ik had laten staan tijdens de kentering en dat voelde niet fijn. Er is bijna geen zicht en dan zie je allemaal schimmen voorbij flitsen.

Wordt vervolgd.

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname 20 August 2018

Suriname Tuesday 03 August 2018

De wekker stond maandag om 07:00 en de stroom stond al de goede kant op. Snel ontbijt gemaakt en de motor gestart. 07:25 waren we ankerop en onderweg.

Na Koopmanskreek waren er geen plantages meer op de plantagekaart te zien. Niet dat het uitmaakte want nagenoeg alle plantages zijn al door de natuur terug genomen en er is geen verschil te zien in vegetatie vanaf het water. Alles lijkt wel oerwoud of zogezegd jungle. Zo moet het ook geweest zijn voordat er plantages kwamen en zo is het weer. De natuur geeft maar neemt ook weer net zo snel. Nu was het de beurt aan de Indianendorpen en Marrondorpen (weggelopen slaven). De dorpen wisselden elkaar snel af, dan aan de rechter- en dan aan de linkeroever. Aan de linkeroever (aan stuurboord voor ons) zagen we zelfs auto’s staan. Het verhaal gaat dat je bij Pikin Santi aan de medicijnman toestemming moet vragen om de Cotticarivier verder op te varen. Dit gebeurt gewapend met een fles stroop die geofferd moet worden op een altaar in een kreekje. Wij komen dus aan bij het dorpje en vragen toestemming om te ankeren. Dat mocht en na het te water laten van de dinghy zijn we naar het dorpje gevaren. We vroegen naar de Kapitein (zo wordt de dorpsoudste genoemd) maar die bleek in Paramaribo te zijn. Dan maar zijn opvolger, dat bleek Basha (=onderkapitein) te zijn. We hebben de dinghy aangelegd en vroegen ons naar Basha te brengen. Een van de jongens die aan het vissen was liep mee en bleek later ook nog zijn zoon te zijn.

Aangekomen bij Basha gevraagd naar het ritueel en de man bleek verbaasd. De medicijnman die het ten uitvoer moest brengen was zijn vader en die was dood. Het ritueel hoefde dus niet meer. Toen hebben we de stroop  maar aan hem geschonken voor de kinderen. Ook aan hem, bij gebrek aan de Kapitein, een flesje Borgoe Gold rum aangeboden en voor de kinderen nog wat ballonnen en snoep en mueslirepen. Daarna mochten we het dorp bekijken. Na een leuk gesprek met Basha, hij blijkt een beetje blind te zijn, werden we rondgeleid door Georgea, zijn zoon.  Hier zagen we oranjevleugelpapegaaien en ara’s. We hebben nog wat avocados gekocht van ze en toen keerden we terug naar de dinghy waar Georgea weer aan het vissen ging. Hij had inmiddels een Piranja en diverse andere vissen gevangen. Er zaten geen grote vissen zei hij. We keerden terug naar de boot en zagen rond 13:00 de schoolboot aankomen. Mooi om te zien dat alle kinderen een reddingsvest droegen. Masha van Bakkie had ons bladeren van de Neemboom gegeven die we moesten koken als thee maar niet drinken. We moesten ons daarmee insmeren zodat onze huid bitter zou ruiken/ smaken voor de insecten. Het bleek te werken alleen het pannetje ging zo snel leeg. Toen kwam ik  op het idee om het in een knijpverstuiver te gieten en ons daarmee te besproeien zoals met Deet. Dat werkte ook en was veel economischer en zeker gezonder dan Deet. Tevens hadden we wat wierook-kaarsen gekocht bij haar die insecten doden. We hadden een heerlijk rustige avond daardoor hoewel hele kleine steekvliegjes blijken geen last te hebben van de insectendodende wierrookkaarsen. Die komen ook gewoon door de horretjes dus als het donker is zo weinig mogelijk licht maken.

De ochtend daarop zij we om 07:00 opgestaan, het was echter te vroeg om te varen. De kentering had nog niet plaatsgevonden maar om 08:15 ging het anker eruit. Langzaam voeren we langs het dorp. De schoolkinderen waren om 07:00 al opgehaald door de schoolboot die ze naar Tamarin brengt.   De vrouwen stonden te baden en de afwas te doen in de rivier. Dat doen ze gewoon nog met ontbloot bovenlijf. Er zaten zeker prachtige vrouwen tussen hoewel ouder worden ze snel Big Mama. Onderweg passeerden we verschillende dorpen en overal hetzelfde ritueel. Er werd verwonderd opgekeken maar vriendelijk teruggezwaaid. Het is heel goed oppassen op de rivier, niet zozeer voor de diepte, want we hebben niet minder dan 5 meter gehad en meestal was deze rond de 10 meter met een max. zelfs van 25 meter maar meer voor boomstammen. Dit zijn boomstammen met een flinke omvang (0,5 meter) en die drijven of steken zelfs recht omhoog, en zitten vast in de bodem, zodat je gespietst zou kunnen worden. Hier varen ook grote schepen maar kan me voorstellen dat zo’n boomstam ook funest kan zijn voor hun als die door de bodem prikt. Het blijft goed opletten dus, soms zie je ze pas op het laatste moment omdat er misschien maar 10 cm boven water uitsteekt.

En zo waren we ineens in Moengo! Het begon met een industrieterrein met 2 steigers waarvan 1 in een zwaaikom. We zijn even doorgevaren naar de brug. We hadden gedacht daar te ankeren maar teveel herrie van de dieselmotoren  en ook de brug als er een auto overheen reed. We zijn dus terug gevaren naar de zwaaikom en hebben de boot daar ten anker gelegd.  Met de dinghy zijn we toen gaan verkennen en onder de brug door gevaren. Daar zagen we 2 schoolboten liggen, Ook hier worden de kinderen dus van de omliggende dorpen opgehaald. We zijn nog een stukje verder doorgevaren maar we voeren de bewoonde wereld alweer uit dus maar weer terug onder de brug door. Daar was een voormalig barretje waar de eigenaar vriendelijk stond te zwaaien en hebben toestemming gevraagd daar de dinghy neer te leggen. Dat was geen probleem en na een praatje zijn we Moengo ingelopen. Moengo is een voormalig Bauxiet (=aluminiumgrondstof)  mijnwerkersdorp maar sinds Suralco weg is uit Suriname is een groot deel van de bevolking werkeloos. We hebben daar wat inkopen gedaan. Het busstation stond vol met schoolkinderen die met de bus thuis worden gebracht. Tevens overal doelloos rondhangende mannen. Bij de volgende supermarkt werd Asha even bijgepraat over Moengo door een Hindoestaanse medewerkster. Het was niet veilig volgens haar, waar hadden we dat meer gehoord, en een bepaalde richting op wijzend waar nog een restaurant zou zijn, zou gedeald worden.  Daar hadden we allebei geen trek in maar wel honger besloten we aan boord te eten. Nog even terug naar de 1e supermarkt om eieren te kopen en wachtend op Asha voor de deur kwam daar al een man aangewaggeld. Hij was duidelijk onder invloed maar ik ben de beroerste niet en heb de man vriendelijk goedendag gezegd. Hierop probeerde de man mij uit te horen. Of ik uit Nederland kwam en hoeveel auto’s ik had en waar deze stond. Ik vermoedde al iets en  vertelde hem slechts een huurauto te hebben en heb hem een richting gewezen. Toen vroeg hij of ik  Marihuana wilde kopen. Toen ik ontkennend antwoordde vroeg hij wat ik dan in Moengo kwam zoeken en zei erbij dat ik dan in Moengo niets te zoeken had. Toen Asha naar buiten kwam vertelde hij haar nogmaals dat wij in Moengo niets te zoeken hadden. Tijd om op te stappen dus zeker toen er nog een kameraad van hem erbij kwam. We zijn linea recta naar de dinghy gelopen. Inderdaad, we hebben daar niets te zoeken en in mijn korte beleving aldaar is het een verloren dorp. We zijn onderweg al telkens gewaarschuwd voor Moengo maar wilden het met eigen ogen zien. Bij de boot aangekomen ben ik even onder de boot gedoken omdat de motor zijn toeren niet meer haalde. Ik wilde zeker stellen dat er zich niets in de schroef bevond maar die bleek schoon. Ik heb toen de motor gestart en geprobeerd onbelast de 3800 toeren te draaien maar ook dat lukte niet. Vreemde zaak dus maar daar wilden we niet blijven ondanks dat we in de zwaaikom denk ik wel veilig lagen.  We lagen achter afgesloten industrieterrein en de boot was vanaf het dorp nauwelijks zichtbaar maar we lagen nog steeds in de herrie en stank van de dieselmotoren en het was afgaand water dus waarom niet gelijk rechtsomkeert gemaakt en weer een rustig plekje op de rivier gezocht in the middle of nowhere. Onderweg de motor eens wat meer belast en even kwamen we in de verleiding om de boot weer bij Pikin Santi voor anker te leggen maar de stroom stond nog lekker mee en we hadden nog 2 uur voor het donker zou worden. Onderweg de motor nog een paar maal geprobeerd om vol te draaien en net voor Koopmanskreek had ik weer vol vermogen. Vreemd eigenlijk  maar denk dat het toch te maken heeft met vervuiling. We hebben een te zware motor die dus ook niet genoeg wordt belast en ook het stroom draaien met de motor helpt ook niet mee. Tijdens het varen nog een flinke tropische regenbui gehad die onze watertank weer heeft aangevuld en die door Asha benut werd om weer heerlijk in de regen te douchen en de was te doen met regenwater.  We liggen nu weer heerlijk rustig op de rivier bij Koopmanskreek en na een heerlijke maaltijd en een glaasje(s) wijn vroeg naar bed. .  Na nog een rondje over dek in totale duisternis hebben we samen genoten van een prachtige sterrenhemel zonder lichtvervuiling. Hiervoor hadden we zelfs even het ankerlicht uitgedaan.

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Tuesday 03 August 2018

Suriname Sunday 29 July 2018

We waren op tijd terug bij de boot en precies 14:20, op de kentering van het getij lichtten we ons anker. We voeren de kreek uit en zaten weer op de rivier waar de stroom nog licht uitstond dus tegen. Maar we hebben een flinke motor en  hadden nog zo’n 23 Nm te gaan voor het donker zou worden. Onderweg hebben we een flinke en lange regenbui gehad waar we onze drinkwatertank weer mee hebben kunnen vullen. Hiervoor heb ik aan een zijde van de zonnetent een trechter gehangen die in serie staat met een filtersysteem. Dit filter bestaat uit een 5 micron en daarna een aktief koolfilter. Hierna gaat het zo de tank in via een speciale dop zodat er geen dekwater bij kan komen. Ook onszelf hebben we even lekker opgefrist buiten en hebben samen even poedeltjenaakt Leonardo di Caprio en Kate Winslet uit de Titanic gespeeld op de boeg. Ik bedoel het vliegen met ogen dicht op de boeg hoor! Onderweg zagen we roofvogels, gieren en parkieten, papegaaien, kaketoes en ook ara’s hebben we zien vliegen. Mijn verjaardag kon niet meer stuk. Ten 19:15 hebben we geankerd bij het 1e eiland Marienburg op 12 meter diep water waar de duisternis al snel intrad. Het was vrij licht buiten gezien volle maan maar hebben de maan zelf niet gezien. Hier was totale stilte, geen mensen in de buurt, geen telefoonbereik, helemaal niets. Zelfs het bos hield zich stil. We lagen op voldoende afstand van de kant zodat we ons geen zorgen hoefden te maken dat we niet konden zwaaien en na een heerlijk wijntje, gekregen van Fred en Carolien, lagen we daarna vroeg op bed. S‘nachts om 01:00 hoorden we de ankerketting schuren over de rivierbodem ten teken dat de kentering weer intrad. Ik heb express nu geen snubber geplaatst om snel ankerop te kunnen gaan als er grote scheepvaart aan komt waar ik de AIS ook voor aan heb staan. Grote scheepvaart die gewoon 13 knopen lopen op de rivier veroorzaakt nl veel zuiging waardoor je met een klap in je ankerketting kan lopen of in de oever en daardoor schade kan krijgen.

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Sunday 29 July 2018

Suriname Friday 27 July 2018

We konden niet vroeg weg ivm  het getij. Het stroomt hier wel 3 knopen dus daar tegenin varen heeft niet veel zin. Daarom gewacht tot de kentering die rond 1400 hr in trad. 14:25 waren we ankerop en om 16:45 dropten we ons anker in de Matapita kreek bij het plantagedorp Alliance. Dit is nu een Staatsplantage die citrusvruchten verbouwd. De kreek is smal en we  waren gewaarschuwd door een zeilersverhaal niet verder te varen dan de aanlegsteiger vanwege hoogspanningskabels die dwars over de kreek hingen. Ondanks goed kijken waren ze 50 meter verderop ternauwernood zichtbaar en kan me dus levendig voorstellen dat hier in het verleden al 2 zeilboten tegenaan zijn gevaren met alle gevolgen van dien. Een plantage zonder stroom en alle apparatuur aan boord doorgebrand.  De kreek is smal bij het binnenvaren en gelukkig iets breder waar we kunnen ankeren. Aangezien het diep is, zo’n 12 meter moeten we veel ketting steken en omdat het smal is hebben we niet veel ruimte om te zwaaien. Daardoor had ik het plan opgevat om een achter-anker uit te brengen zodat we niet hoefden te zwaaien. Ik wist dat het nodig zou zijn dus was op zoek geweest in Suriname naar ankerketting maar ben daarin niet geslaagd. Plan was om mijn aluminium Fortress anker in te zetten met 10 of 12 mm 10 meter ketting voor het gewicht. Helaas, ik had nog wel een stag van 12 mm aan boord en deze is zo’n 12 meter lang. Deze heb ik aan een zware tros gezet en daarmee had ik het achteranker klaar. Ik was eerst gewoon ten anker gegaan en 60 meter ketting uitgegeven, daarna had ik het achteranker met de rubberboot uitgebracht. Hierna de ketting weer ingehaald tot 50 meter en alles stond strak. We durfden nog niet goed van boord omdat het achteranker eigenlijk veel te licht was voor kleigrond maar wilde het proberen ivm de gesteldheid van mijn rug waar ik blijkbaar toch zuinig op moet zijn. Ik ben blij dat het juist weer volledig goed gaat want had anders een zwaarder reserve anker van 20 kg ingezet. Toen de kentering intrad leek het goed te gaan totdat er teveel stroom kwam en het achteranker toch begon te krabben. We zijn zo’n 10 meter gekrabt en toen hield het achteranker weer. Voor de ketting maar weer 10 meter ingehaald en we lagen weliswaar scheef voor de aanmeersteiger maar we lagen goed. Tegen 23:00 ben ik naar bed gegaan na eerst alles goed gecontroleerd te hebben. De stroom nam al behoorlijk af en er was geen gevaar meer. Als het tij zou kenteren kwam ik weer op het vooranker te liggen en die vertrouw ik inmiddels blindelings (= 33 kg Rocna). We hadden heerlijk geslapen en s’morgens wilde ik even de kentering afwachten vooraleer we naar de wal zouden gaan. We waren eigenlijk al klaar om van boord te gaan toen het achteranker toch weer begon te krabben. We werden steeds meer naar de oever gedrukt en die zwaairuimte hadden we niet. Daarom dacht ik de lijn naar voren te brengen en daar te bevestigen zodat we enkel om de punt konden omzwaaien. Tros los gemaakt en halverwege het naar voren lopen hielden we de tros niet meer. Er stond inmiddels weer een fikse stroom en we hebben de tros laten schieten zodat de boot kon draaien. Dat ging net met de kont langs de mangrovestruiken. De boot lag nu op het vooranker weer in het midden van de kreek. We waren het achteranker met stag en tros nu kwijt dus wilde ik die weer opvissen. In de dinghy heb ik altijd een parapluankertje met kettingvoorloop en lijn liggen die prima als dreganker kon fungeren. We wisten waar het anker moest liggen en de stalen voorloop met daaraan de tros en aangezien het bleef stromen bleef deze daar ook wel in die gestrekte vorm liggen. Samen met Asha in de dinghy en dwars op de vermoedelijke lijn van het ankersamenstel hadden we na drie pogingen beet. Het anker zelf zat nu echter goed vast maar door deze over de kop te varen kwam deze gelukkig los. Ik had echter alweer teveel van mijn rug gevraagd en tijdens het naar omhoog halen verstap ik me en schiet het weer door mijn rug. Oeioei, als dat maar goed komt. De rest van de dag hebben we besteed aan wandelen over de plantage Alliance en een kort bezoek aan Bakkie op plantage Reijnsdorp. Bas de, hoe kan het ook anders, Nederlandse eigenaar verwelkomde ons hoewel het al 17:00 hr was en nodigde ons uit in zijn museum. Hij vertelde over de geschiedenis en hoe zij hier verzeilden. Zijn vrouw Mascha is in Nederland geboren en getogen maar is een erfgename van de plantage en na enkele vakanties hebben zij besloten Bakkie te kopen en weer in ere hersteld. Zij hebben er  nu het museum, drie Cabanas (vakantiehuisjes) en een fruit, groente en kruidentuin waar Mascha veel over weet te vertellen. Ook vertelde Bas een kanaal te hebben gegraven van de Warappakreek naar de oceaan, nu dus het Warappakanaal. Hij is hier bijna aan failliet gegaan want hij dacht in 7 weken klaar te zijn maar het werden 10 maanden. Zij kregen hiervoor  toestemming want het kanaal stond nog op oude kaarten en hij organiseert nu boottochten vanaf Paramaribo naar de Oceaan via Bakkie waar de gasten een lunch krijgen. Heel interessant allemaal maar veel tijd hadden we niet want het werd bijna donker en we wilden terug zijn voor het getij weer zou kenteren. Onderweg zagen we nog een dode kaaiman langsdrijven. We waren op tijd terug bij de boot maar wilden eigenlijk nog meer weten. S’nachts, we hadden de wekker gezet maar 10 minuten voor de wekker werden we wakker van geschraap, we gingen met de achterbeugel door de bomen. Snel de motor gestart, klapje naar voren en vrij waren we weer. De boot draaide netjes door en we konden weer naar bed.  S’ochtends na de kentering afgewacht te hebben, hebben we de 5 pk voor de 15 pk gewisseld en wilden de Warappakreek in, we wilden dat zelf ook wel eens zien maar er lag een drijvend eiland van groen tegen de ankerketting. Deze eerst vrij gemaakt en daar kwam het volgende eiland al aan gedreven. Deze aan de kant gebracht zodat deze de boot zou passeren en onderweg naar Bakkie weer 1 die we in de mangrovebomen hebben gestuurd. Op Bakkie even snel gevraagd of we de kreek in konden en daar werd ons verteld dat het al vallend water is en dat je vast kan komen te zitten op boomstronken en gevaarlijk zou zijn met rubberboot. De Korjaal was al op de terugweg en konden ze elk moment verwachten. Toch zijn we nog even de kreek ingevaren met de gedachte, als de korjaal komt keren we om, en zogezegd, zo gedaan. Het stukje Warappakreek wat we gedaan hebben was prachtig maar zouden het volgende keer toch met de korjaal doen. Terug op Bakkie hebben we ter ere van mijn verjaardag daar een bakkie koffie gedaan en ook de lunch mee genuttigd. Hiervoor moest ik wel even snel op en neer scheuren met de dinghy want waren de portemonnee vergeten.  Voor mijn verjaardag mocht ik een boekje uitzoeken. Het ene boekje ging over de historie van Warappa en de andere over vogels van Warappa. Aangezien we niet konden kiezen kregen we ze  alletwee, haha. Daarna heeft Mascha zijn vrouw ons nog meegenomen in hun tuin om ons rond te leiden. De tijd noopte ons weer vroegtijdig weg te gaan want de kentering zou weer intreden en ditmaal wilden we doorvaren en profiteren van het getij. We kregen van Mascha nog bladeren mee van de Neemboom. Hier wordt een soort thee van getrokken en dat smeer je over je lichaam om de insecten te weren.

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Friday 27 July 2018

Suriname Thursday 26 July 2018

Woensdag hebben we Rob en Hilde van de Happy Hour uitgezwaaid. Zij vertrekken naar Tobago en Trinidad om daarna naar Curacao te varen want zij hebben een afspraak staan. Familie van hun komt eind Augustus over dus zij moeten op tijd in Curacao zijn. We zijn dus weer alleen.

Het werd de hoogste tijd om eens verder te kijken. Niet dat we uitgekeken zijn in Suriname maar wel in Domburg! We hebben het plan opgevat om de rivier op te gaan. Niet de Surinamerivier want daarop kom je met  een zeilboot niet verder dan Paranam vanwege een vaste brug. Dit stuk hebben we al verkend met de familie van Asha. Met de familie hebben we een varende familiedag gehouden. Er waren inclusief ons tweeën 16 personen aan boord en de familie heeft genoten. We hadden genoeg eten en drinken mee en deze ervaring zal voor hen, als landrotten, nog lang in hun geheugen blijven.

Nee, we gaan de Commewijne en Cottica-rivier op, als het goed is helemaal naar Moengo, zo’n 82 Nm landinwaarts waar we slangen, apen, vogels, kaaimannen, bosnegers, Marrons en ook indianenstammen zullen tegenkomen. Marrons zijn weggelopen plantageslaven die dorpen hebben gesticht en nog oude gebruiken hebben.

We hebben een kaart van de rivier, aan Navionics of OpenCPN  heb ik hier niets dus het wordt weer eyeball navigation en kaartkrassen.

Aangezien de rivier flink stroomt, nu zo’n 3 knopen, moeten we dat benutten en zo hebben we exact volgens plan om 10:00 uur de mooring losgegooid. Het was met een beetje tegenzin want het is wel lekker veilig en rustig op de mooring en daarbij komt dat er woensdagmiddag 2 Duitse Campers waren neergestreken bij Harbor Resort Domburg. Het werd weer een te gezellige avond en wilde nog veel informatie uitwisselen met hen. Het waren nl niet zomaar Campers maar één was een oude omgebouwde 4 x4 Duitse Mercedes brandweerwagen met daarop een container van de politie die als woning was ingericht. Dit stel was hiermee al 10 jaar onderweg en had Afrika en Zuid Amerika al van Noord naar Zuid en Oost naar West doorklieft.  Kari Kloth 72 jr. is oorspronkelijk Noorweegse en heeft 7 boeken op haar naam.

Het andere stel was nu 2 jaar onderweg met een Toyota  Landcruiser en dit was hun 2e keer. Ook Nomaden dus maar dan over de weg. Dat zou mij ook hebben getrokken maar ben nu eenmaal zeeman en dat trekt het meeste maar wie  weet wat de toekomst brengt. Zij hadden in ieder geval mooie verhalen te vertellen over de slecht begaanbare wegen.

Het was 13 Nm varen naar de splitsing van de Suriname en Commewijnerivier. Hier komen speciale Dolfijnen voor dus de oogjes open houden. Toen we de Commewijne opvoeren zagen we duidelijk de afsplitsing van het minder modderige water van de Commewijne tov de Surinamerivier. We hadden nog een halve knoop tegen en zo voeren we de Commewijne op. Eerste halte Frederiksdorp waar we ankerden zo’n 20 meter van de aanlegsteiger. Veel tijd was er niet want we hadden een doel om hier te ankeren want vanaf hier werden er tours georganiseerd om Schildpadden te gaan bekijken die eieren komen leggen op het strand van Braamspunt. De tour was eigenlijk volgeboekt maar we konden gelukkig nog mee . Afgesproken dat de korjaal ons op zou halen tussen 17:00 en 17:30 bij onze boot want anders moest ik de dinghy achterlaten bij de steiger en dan liepen we kans dat deze tijdens de kentering vast kwam zitten onder de steiger.

Tijdens de uurtjes die ons restten voordat we werden opgepikt maakten we de boot klaar voor de nacht, dwz automatisch ankerlicht en daarbij een flitslicht ter extra attentie. Scheepvaart wordt er niet meer verwacht omdat er geen bauxietschepen meer naar Moengo varen maar toch, het is en blijft een openbaar vaarwater met ook vissers.

Terwijl we dit deden verschenen er ineens dolfijnen en die zijn wel drie kwartier om de boot blijven cirkelen om te jagen. Zoek je ze niet op verschijnen ze vanzelf wel. Weer iets afgekrast van de bucketlist Suriname. Deze dolfijnen zijn nl bijzonder, dit zijn rivierdolfijnen, heel licht van kleur en een roze buik.

Ondanks de afleiding sloten wij de boot stipt om 17:00 af en stonden klaar om opgepikt te worden. Er stonden ook al wat mensen klaar op de steiger. Om  17:30 kwam er een korjaal aangevaren die aanlegde bij de steiger, mensen stapten in en de korjaal maakte los.  Hij voer echter weg van ons….! Wel verdikkeme, ik had nog wel 3 x gezegd ons niet te vergeten. Zwaaien, fluiten en ook de in de haast gepakte toeter hielp niet, de buitenboordmotor maakte teveel lawaai schijnbaar. Nou ja, dan maar eerst even naar de wc. In de haast om klaar te staan was dat er bij ingeschoten en met een lange avond in het vooruitzicht is het niet handig om al met lichte aandrang te zitten. Om 17:40 kwam daar een snelle korjaal aan en mensen stapten weer in op de steiger. Ditmaal kwam deze wel naar ons toe. Gelukkig, voor niks zorgen gemaakt. Ze hadden een mooi plekje op de 2e plaats voorin voor ons overgelaten en zo gingen we in vliegende vaart het stuk weer terug wat wij enkele uren eerder met de Asha gedaan hadden. We gingen het hoekje weer om en verder naar zee. De gids vertelde over de vogels die we onderweg tegenkwamen zoals de rode Ibis, Fregatvogels, oranjevleugel Kaketoe en nog wat vogels. Ook gingen we even kijken bij de vissers die hun netten tussen stokken ophangen en de stroom drijft dan de vissen vanzelf naar het einde waar de boot hangt. Aangekomen op Braamspunt herenigden we ons met eerder genoemde korjaal waarna we het strand opgingen. We konden een plekje uitzoeken op wat oude boomstronken en beide gidsen kwamen langs met bakjes eten en flesje water. We genoten van een mooie zonsondergang en daarna ging een gids voorop om het strand te verkennen. Er werd ons dringend maar vriendelijk verzocht om als groep bij elkaar te blijven om de verstoring minimaal te laten zijn. We hadden bijna volle maan dus goed zicht maar toch zag je de kleine schildpadje bijna niet lopen dus oppassen geblazen. Vervelend waren de  muskieten maar we hadden ons goed voorbereid door lange broek en Deet in tegenstelling tot sommigen met korte broek en korte mouwen. Die krabten zich een ongeluk. De gids Phil legde uit waar nesten waren, hoewel moeilijk het werkelijke nest te vinden omdat de schildpad nepnesten creëert. De eieren liggen zo’n halve meter diep en wij als mens kunnen de eieren op die diepte niet kapot trappen. Het zonlicht  verwarmd  dan de nesten en zo komen de eieren in 6 weken uit. Als de eieren uitkomen vechten de jonge schildpadden zich massaal naar boven zodat bij eventuele belagers de overlevingskans maximaal is. Er werd ons geleerd te kijken en zo zagen we lege nesten waarbij er lege eierschalen lagen, de schalen zijn net pingpongballetjes en ook zacht. We zagen ook sporen van de kleine schildpadjes in het volle maanlicht en we zagen tractorsporen. Daar lijkt het het meest op. De gidsen legden uit dat zij hier gisteravond nog waren en deze niet gezien hadden. De schildpad heeft dus na de tour haar eieren gelegd. We hebben helaas geen schildpadden eieren zien leggen, we hebben wel 3 soorten schildpadjongen gezien op weg naar zee. De Leatherback oftewel Aitkantie, de Soepschildpad oftewel krape, en de Karet. Het was leuk om te zien dat de Leatherback zich niet zo snel over het strand bewoog en nog weleens de verkeerde kant opliep terwijl de Soepschildpad vrij snel was en telkens stopte, zijn kop ophief om te kijken waar hij naartoe moest en zo sneller de zee wist te bereiken. Eén van de kinderen maakte een opmerking, waarom gooien we ze niet in zee als ze telkens verkeerd lopen? Waarop de gids uitlegde dat de schildpadjes net computers zijn. Waar zij zelf de zee inlopen wordt dat in hun brein opgeslagen en als zij volwassen zijn komen zij exact terug naar de plaats waar ze in zee zijn gekropen, daarom is het belangrijk dat zij er zelf in lopen. Natuurlijk werden de schildpadjes die verkeerd liepen bij de vloedlijn afgezet zodat zij de laatste meters zelf konden doen. De gidsen hadden rood licht meegenomen omdat dat niet verstoord. Als de schildpad ons ziet en wij staan stil zodat wij bomen lijken is er niets aan de hand, als wij bewegen dan komt ze niet aan land.  Na een half uur te hebben gewacht bij ons beginpunt  en de gids nog een rondje oer het strand heeft gedaan wordt besloten om terug te varen. Dit had nog een spannend moment toen de motor halverwege stopte. De tank was leeg gevaren en er moest gewisseld worden van tank. Hierna wilde de motor echter niet meer starten en het heeft wel een kwartier geduurd dat we weer onderweg waren. Onderwijl zijn we zeker weer een halve mijl afgedreven naar zee maar gelukkig zat de andere korjaal nog achter ons. Nadat we weer afgezet zijn aan boord hebben we nog wat gegeten en zijn gaan slapen.

Groot was mijn verbazing als ik s’nachts om 05:00 uur wakker wordt van een zware motor, er komt een zeeschip van 100 meter aan stuurboord voorbij onderweg naar Moengo. Dus toch nog grote scheepvaart. Dat wordt dus ankeren in de kreken als de rivier straks smaller wordt.

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Thursday 26 July 2018

Suriname Tuesday 24 July 2018

Precies 5 weken terug had ik mijn vorige verslag geschreven. Sindsdien is er weer veel gebeurt waarvan hier een kleine opsomming.

De eerste weken waren een ware beproeving voor me waardoor we bijna nergens aan toe en naartoe kwamen. Liggen deed pijn, zitten ging nog maar is niet de beste houding, en lopen lukte me van de steiger naar het zwembad. Als ik dan van het zwembad naar de droogplaats voor kleding liep om mijn zwembroek en handdoek te halen kromp ik ineen en moest stoppen van de pijn. Al strompelend bereikte ik dan het zwembad en dat verlichtte dan even de pijn bij gebrek aan de zwaartekracht, of beter gezegd het opwaarts drijfvermogen van mijn lichaam in het water. (wet van Archimedes, die luidt; een lichaam geheel of gedeeltelijk ondergedompeld in een vloeistof ondervindt een opwaarts drijfvermogen gelijk aan het gewicht van die verplaatste vloeistof.) Ondanks de heerlijke temperatuur van het zwembadwater houdt je dit natuurlijk ook niet de hele dag vol en dan eruit komen was weer een martelgang. Ook heb ik een masseur bezocht die me verschrikkelijk pijn deed maar waarna ik weer even ontspannen kon lopen. De eerste keer slechts voor een half uur, de tweede keer een halve dag dus er was progressie. Ook nog een keer gekraakt door een 84 jarige kraker maar ook dat werkte maar tijdelijk. Medicijnen leken niet te helpen. Ik gebruikte de eerste dagen Paracetamol, daarna aangevuld met Ibuprofen. Na twee weken Diclofenac, alles tegen max. doseringen maar de pijn werd er voelbaar niet minder van.  Daarom maar gestopt met die rotzooi, pijn is pijn, en voor de zekerheid maar een MRI-scan laten maken bij een prive-kliniek waar ik gelukkig snel terecht kon. Ik wilde gewoon weten wat mij dwars zat. De scan opgestuurd naar mijn dochter Sanne die deze vervolgens aan de neuro-arts heeft laten zien in het ziekenhuis van Leiden. Er blijkt een stukje weefsel naar buiten te zijn geperst tussen wervel L4 en L5 welke aan het afsterven was en op de zenuwbaan drukt. Het was een kwestie van de tijd uitzingen totdat de pijn minder werd. En dat werd deze tenslotte. Elke dag werd de pijn minder, ik heb nog wel een aantal weken een doof gevoel op de huid van mijn linker onderbeen gehad en soms is deze er nog maar ben blij dat ik er weer ben en weer kan wandelen.

Zo zijn we naar Paramaribo geweest, ik moest een Fe de Vida verklaring (bewijs van in leven zijn) ophalen voor mijn uitkeringsinstantie ABP. Verder hebben Asha en ik fietsen gehuurd en zijn we naar Marina Waterkant geweest, tevens naar White Beach, om alles te bekijken.

Weer een andere dag hebben we een rondleiding gehad bij Holsu, een visverwerkingsbedrijf op loopafstand. Gerben die elke dag in de bar van Harbour Resort Domburg komt leidde ons rond en we vonden het alle vier indrukwekkend. Tevens hebben we daar een tot jacht omgebouwd vissersvaartuig bekeken van de oom van Gerben. Een geslaagde ochtend en daarna even bijkomen, en afkoelen in het zwembad.

We hebben nog een keer fietsen gehuurd en zijn naar Houttuin gereden waar ook een ontspannings resort is gevestigd compleet met sauna en stoombad maar daar heb ik even geen behoefte aan. Ik zweet zo ook al genoeg. Wel even lekker gezwommen en op de terugweg een Bami gehaald in één van de vele Warungs langs de kant van de weg.

En zo zijn we weer een paar weken verder. De weekenden worden gevuld met iets leuks te doen zoals met een huurauto van Rishi naar Plantage Peperpot. Hier hebben ze het landhuis mooi gerestaureerd en er zijn nieuwe huizen omheen gezet om een resort te maken.

Vanaf Domburg vertrekken er Korjalen naar Laarwijk. Zo zijn wij s’morgens opgestapt op een Korjaal nadat we eerst weer met onze dinghy naar de dinghy-steiger zijn gevaren. We zouden met onze eigen dinghy naar Laarwijk kunnen maar dan moet je deze daar weer goed in de gaten houden ivm het getij. Dat kan hier wel bijna 3 meter zijn en voordat je het weet ligt de dinghy of droog of vast onder een steiger. Voor omgerekend 30 ct pp hoef je het ook niet te laten. Benzine kost ons al meer naar Laarwijk. Veel is er niet meer over van de plantage, er staan huisjes waar men nog iets fruit verbouwd maar de oude koffie en cacao-plantage is dichtgegroeid en terug genomen door de natuur. Aan het eind van de weg staat rechts het laatste huis en daar was een man bezig een korjaal te bouwen voor zichzelf. Hij vertelde te wonen in de Stad maar hier te komen voor de rust. We togen naar huis met bananen (Bacove genoemd), citrusvruchten en cashew vruchten uit zijn tuin.

Verleden week zijn we naar Mariënburg gereden en hebben daar een Korjaal gepakt naar Plantage Frederiksdorp en hebben dit geweldig mooie resort bekeken alwaar we ook een historische rondleiding hebben gehad. Dit Plantage Resort is denk ik een voorbeeld zoals het moet.  Keurig gerestaureerde huizen, vriendelijke bediening en een serene rust. Jammer voor de vakantiegangers was dat het zwembad buiten gebruik was voor onderhoud. Vanaf hier zijn we nog naar beide buur Plantages gelopen waarvan Johan en Margaretha een dorpje is. Hier namen we weer een Korjaal terug naar Mariënburg waar de auto stond.

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Tuesday 24 July 2018

Suriname Saturday 23 June 2018

Weerzien met familie van Asha.

De neef van Asha stond onverwacht op de kade, ik had al een berichtje gehad van Netty dat er familie van Asha zou staan maar aangezien we toch al naar de wal gingen had ik expres niets gezegd tegen haar ter verhoging van het verrassingseffect. Het was dus een complete verrassing voor haar en hebben weer hartelijk kennis gemaakt met neef Bhaiwa en zijn vrouw. Plannen werden al snel gesmeed en we werden al snel samen met Rob en Hilde uitgenodigd op de verjaardag van zijn zoon Ashwin die dertig jaar zou worden.

Op betreffende dag werden we opgehaald door Bhaiwa en naar zijn zoon gereden die een heel mooi huis heeft naast zijn schoonfamilie. Ook hier werden we hartelijk ontvangen en werden gelijk de tuin door geleid waarin allemaal lekkere, voor ons onbekende, vruchten hingen te rijpen. Die avond werden we dan ook terug gebracht met een kofferbak vol cocosnoten, mango’s, pompelmoes, avocado, pompom, citrusvruchten en wat al niet meer. Tijdens het feest hebben we afspraken gemaakt om naar het bos te gaan zoals de Surinamers de jungle noemen. Een paar dagen later werd die afspraak nog eens concreet nagelopen en zo togen wij vrijdagochtend, 7 man sterk, met de bos-bus van Ashwin naar het bos. Hier hebben wij na 4 a 5 uur rijden over harde maar nog meer onverharde wegen, in het gebied Bigi Poika een kamp opgeslagen dichtbij een kreekje.

Het kamp bestond uit twee afdekzeilen welke over een pad werden gespannen en waaronder wij onze hangmat konden ophangen. Er werd provisorisch een werkblad gemaakt van hout ter plaatse en neef Bhaiwa begon met koken op een meegebrachte gasbrander. Ondertussen werd er hout verzameld om een kampvuur te maken en er werden palen geslagen om de hangmatten tussen te kunnen spannen. Ashwin ging samen met zijn vriend Nawin het gebied verkennen op sporen om later in de avond te kunnen gaan jagen met de meegebrachte schrootbuks. Opgefrist werd er in de kreek en het water was lekker verkoelend. Hoe leuk was dit! Het werd die avond niet laat mede doordat de avond vroeg valt en de meesten lagen dan al vroeg in het hangmatje. S‘ochtends was het alweer vroeg licht en de maaltijd werd weer bereid door neef Bhaiwa. Ook de meegebrachte Mango’s werden gegeten en zo kwamen we de dag door. Ik had nog steeds last van mijn rug en Bhaiwa kon dit niet langer aan zien en heeft mij op zijn rug proberen te kraken. Dit deed verschrikkelijk pijn en dacht dat ik in tweeën zou breken, daarna heeft hij mij nog op de grond gekraakt en het hielp wonderwel. Ik kon die dag alles weer en hebben nog een wandeling gemaakt op zoek naar wild en nog met balken voor het kampvuur lopen sjouwen maar op een gegeven moment in de avond kwam de pijn veel heviger terug. Onder de medicijnen ging het nog maar recht lopen kon niet meer. Afijn, na een nachtje in de hangmat ging het weer een beetje maar moesten ook nog terug rijden. Ook dit hebben we overleeft maar kon daarna bijna geen stap meer doen. Het deed nog meer pijn als voor de behandeling en ook op een andere plaats dus ben bang dat ik van de drup in de regen ben beland. Toch had ik deze bostocht niet willen missen en kijk er graag op terug.

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Saturday 23 June 2018

Suriname Friday 22 June 2018

 

We hebben de 1935 Nm in twee weken volbracht met enkel een uitgeboomde Genua, zelfs deels ingerold wat een mooi resultaat is. De gemiddelde snelheid over het gehele traject is 5,6 knopen geweest. Dit had zeker sneller gekund en hadden bij nader in zien gemakkelijk de Parasailor bij vertrek al kunnen zetten omdat we nooit meer dan 30 knopen hebben gehad in de vlagen maar hebben behoudend gevaren zodat het comfortabel en veilig was. Asha heeft niet veel ervaring en dan sta je er alleen voor. Al met al zijn we zeer tevreden en zijn 2 dagen voor de Happy Hour gearriveerd.

S’ochtends rond 06:00 passeerden we volgens plan de verkenner en begonnen aan de aanloop van de Suriname rivier. De wind viel geheel weg en op de motor zijn we doorgegaan. MAS (Maritieme Authoriteit Suriname) reageerde nog niet op mijn VHF call om 06:00 maar om 07:00 uur hoorde ik een ander schip communiceren dus alsnog ingemeld, we waren inmiddels al bij Fort Amsterdam en ik mocht doorvaren met de mededeling dat we of moesten wachten, of onderlangs de Goslar, gezonken en gebroken Duits schip uit de 2e wereldoorlog midden in de rivier,  onderlangs moesten passeren ivm ceremonieën voor het presidentieel paleis. Later hoorden we dat dit ter gelegenheid was van de eerste Hindoestanen die voet aan wal zetten in Suriname. Wat zij niet wisten dat ik dus precies 150 jaar later een uit Suriname gevluchte Hindoestaanse (Asha) weer voet aan wal liet zetten.

Het was heerlijk varen op de rivier en een verademing om weer eens groen te zien na maanden alleen maar dorre zandvlakten. Er stonden mooie huizen en villa’s langs de rivieroever en we keken onze ogen uit. Exact om 10:00 pikten we een mooring op bij Harbour Resort Domburg en direct kwam er al een medezeiler op ons af varen in zijn dinghy. Dit bleek Christer uit zweden te zijn en hij had ons op FB gezien en al veel over ons gehoord en nu kon hij ons in levende lijve onze handen schudden, de roem was ons vooruit gesneld en even voelden we ons beroemd. Hij kon Anders en Berit van de Ladybird waar we zo’n leuke tijd mee hebben gehad in Las Palmas. We wilden het kort houden want wilde graag alles aan kant brengen en een klein slaapje pakken want was weer de hele nacht op geweest. Hier had hij alle begrip voor, vertelde nog wat wetenswaardigheden en vertrok toen naar de wal om zijn huurauto in te gaan leveren. Nog geen uur later was hij weer terug en vertelde dat we waren uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van de 5 jarige zoon van de autoverhuurder Rishi. Dus geen middagslaapje. Nou, vooruit dan maar en om 14:00 uur gingen we naar de wal en zaten dus een kwartier later op het feest. Het duurde niet lang of de Djogo’s Parbo bier (flessen van 1 liter) kwamen tevoorschijn en de vermoeidheid werd snel weg gespoeld.  Na afloop van het feestje ook nog even in de bar gezeten om kennis te maken met het personeel aldaar en de medezeilers, te weten Stijn en Yvet van de Amuse, die overigens ook op het feestje waren, Andy, een duitser die voor anker ligt en wat naaiwerk verricht bij deze of gene aan boord en een paar Engelsen waarvan ik de naam ben vergeten. Het werd de hoogste tijd om naar bed te gaan en dus sliepen we, voor het eerst weer in maanden, heerlijk rustig zonder slingeren. Het enige wat we hoorden was af en toe een brulaap van de jungle aan de overkant.

De dag daarop de Marina maar eens verkend en kennis gemaakt met Netty en Jelle die de moorings voor hun rekening nemen en Rob, die de bar uitbaat. Christer, de Zweed, vertrok weer en toen zijn we een mooring opgeschoven.

We hebben lokaal wat gegeten wat weer heerlijk Surinaams eten is en lekker goedkoop zodat je daar zelf bijna niet voor kan koken.

De daaropvolgende dag kwam de Happy Hour binnen en heb ze geholpen op de mooring waar we eerst op hadden gelegen. We hadden ter verrassing en traktatie heerlijk Surinaams eten gehaald en onder het genot van Djogo’s Parbo bier het eten weggespoeld onderwijl sterke verhalen uitwisselend van de overtocht. We hebben Happy Hour even alleen gelaten en inmiddels was ook de Amuse vertrek gereed.  We hebben Rob en Hilde even later weer opgepikt om nog kennis te maken met Stijn en Yvet en daarna hebben we de HH een mooring opgeschoven zodat we weer dicht bij elkaar maar belangrijker, recht voor de bar (wifi) liggen. Later brachten we ze naar de kant om kennis te maken met Netty en Jelle zodat we de andere dag de benodigde papieren hadden om in te kunnen klaren in Paramaribo. Hiervoor had ik een auto met chauffeur (Jimmy) geregeld die ons wegwijs maakte en zorgde dat we op tijd de kantoren passeerden. Hier kwam de naam Maritieme Authoriteit Suriname echt naar voren want Rob mocht het kantoor niet in, in zijn korte broek. Hilde heeft dus bij de MAS de HH ingeklaard. Het inklaren bij de immigratie gaat een beetje vreemd omdat je je eerst moet melden bij de immigratie, daarna krijg je een stortingsopdracht waarbij je bij een bank euro’s (geen Surinaams geld maar echt euro’s) moet storten en met dat betalingsbewijs ga je weer terug naar de immigratie en krijg je voor een maand je visum. Je kan verlenging krijgen tot max drie maanden bij de vreemdelingendienst. Asha kreeg gelijk voor een half jaar.

Daarna zijn we nog even bij de Ambassade langs gegaan maar daarvoor moest ik een andere dag terugkomen. Op de terugweg nog even een outdoorwinkel bekeken waar alle prijzen weer in Amerikaanse dollars vermeld waren. Het moet niet gekker worden. Dit geeft alleen maar aan hoe instabiel de Surinaamse dollar is en dat ze graag harde valuta willen. Denk hieraan als je deze kant op komt!!

Groetjes van de crew van SY ASHA, Asha en John

Categories: Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Suriname Friday 22 June 2018