browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Suriname Friday 27 July 2018

Posted by on 19 oktober 2018

We konden niet vroeg weg ivm  het getij. Het stroomt hier wel 3 knopen dus daar tegenin varen heeft niet veel zin. Daarom gewacht tot de kentering die rond 1400 hr in trad. 14:25 waren we ankerop en om 16:45 dropten we ons anker in de Matapita kreek bij het plantagedorp Alliance. Dit is nu een Staatsplantage die citrusvruchten verbouwd. De kreek is smal en we  waren gewaarschuwd door een zeilersverhaal niet verder te varen dan de aanlegsteiger vanwege hoogspanningskabels die dwars over de kreek hingen. Ondanks goed kijken waren ze 50 meter verderop ternauwernood zichtbaar en kan me dus levendig voorstellen dat hier in het verleden al 2 zeilboten tegenaan zijn gevaren met alle gevolgen van dien. Een plantage zonder stroom en alle apparatuur aan boord doorgebrand.  De kreek is smal bij het binnenvaren en gelukkig iets breder waar we kunnen ankeren. Aangezien het diep is, zo’n 12 meter moeten we veel ketting steken en omdat het smal is hebben we niet veel ruimte om te zwaaien. Daardoor had ik het plan opgevat om een achter-anker uit te brengen zodat we niet hoefden te zwaaien. Ik wist dat het nodig zou zijn dus was op zoek geweest in Suriname naar ankerketting maar ben daarin niet geslaagd. Plan was om mijn aluminium Fortress anker in te zetten met 10 of 12 mm 10 meter ketting voor het gewicht. Helaas, ik had nog wel een stag van 12 mm aan boord en deze is zo’n 12 meter lang. Deze heb ik aan een zware tros gezet en daarmee had ik het achteranker klaar. Ik was eerst gewoon ten anker gegaan en 60 meter ketting uitgegeven, daarna had ik het achteranker met de rubberboot uitgebracht. Hierna de ketting weer ingehaald tot 50 meter en alles stond strak. We durfden nog niet goed van boord omdat het achteranker eigenlijk veel te licht was voor kleigrond maar wilde het proberen ivm de gesteldheid van mijn rug waar ik blijkbaar toch zuinig op moet zijn. Ik ben blij dat het juist weer volledig goed gaat want had anders een zwaarder reserve anker van 20 kg ingezet. Toen de kentering intrad leek het goed te gaan totdat er teveel stroom kwam en het achteranker toch begon te krabben. We zijn zo’n 10 meter gekrabt en toen hield het achteranker weer. Voor de ketting maar weer 10 meter ingehaald en we lagen weliswaar scheef voor de aanmeersteiger maar we lagen goed. Tegen 23:00 ben ik naar bed gegaan na eerst alles goed gecontroleerd te hebben. De stroom nam al behoorlijk af en er was geen gevaar meer. Als het tij zou kenteren kwam ik weer op het vooranker te liggen en die vertrouw ik inmiddels blindelings (= 33 kg Rocna). We hadden heerlijk geslapen en s’morgens wilde ik even de kentering afwachten vooraleer we naar de wal zouden gaan. We waren eigenlijk al klaar om van boord te gaan toen het achteranker toch weer begon te krabben. We werden steeds meer naar de oever gedrukt en die zwaairuimte hadden we niet. Daarom dacht ik de lijn naar voren te brengen en daar te bevestigen zodat we enkel om de punt konden omzwaaien. Tros los gemaakt en halverwege het naar voren lopen hielden we de tros niet meer. Er stond inmiddels weer een fikse stroom en we hebben de tros laten schieten zodat de boot kon draaien. Dat ging net met de kont langs de mangrovestruiken. De boot lag nu op het vooranker weer in het midden van de kreek. We waren het achteranker met stag en tros nu kwijt dus wilde ik die weer opvissen. In de dinghy heb ik altijd een parapluankertje met kettingvoorloop en lijn liggen die prima als dreganker kon fungeren. We wisten waar het anker moest liggen en de stalen voorloop met daaraan de tros en aangezien het bleef stromen bleef deze daar ook wel in die gestrekte vorm liggen. Samen met Asha in de dinghy en dwars op de vermoedelijke lijn van het ankersamenstel hadden we na drie pogingen beet. Het anker zelf zat nu echter goed vast maar door deze over de kop te varen kwam deze gelukkig los. Ik had echter alweer teveel van mijn rug gevraagd en tijdens het naar omhoog halen verstap ik me en schiet het weer door mijn rug. Oeioei, als dat maar goed komt. De rest van de dag hebben we besteed aan wandelen over de plantage Alliance en een kort bezoek aan Bakkie op plantage Reijnsdorp. Bas de, hoe kan het ook anders, Nederlandse eigenaar verwelkomde ons hoewel het al 17:00 hr was en nodigde ons uit in zijn museum. Hij vertelde over de geschiedenis en hoe zij hier verzeilden. Zijn vrouw Mascha is in Nederland geboren en getogen maar is een erfgename van de plantage en na enkele vakanties hebben zij besloten Bakkie te kopen en weer in ere hersteld. Zij hebben er  nu het museum, drie Cabanas (vakantiehuisjes) en een fruit, groente en kruidentuin waar Mascha veel over weet te vertellen. Ook vertelde Bas een kanaal te hebben gegraven van de Warappakreek naar de oceaan, nu dus het Warappakanaal. Hij is hier bijna aan failliet gegaan want hij dacht in 7 weken klaar te zijn maar het werden 10 maanden. Zij kregen hiervoor  toestemming want het kanaal stond nog op oude kaarten en hij organiseert nu boottochten vanaf Paramaribo naar de Oceaan via Bakkie waar de gasten een lunch krijgen. Heel interessant allemaal maar veel tijd hadden we niet want het werd bijna donker en we wilden terug zijn voor het getij weer zou kenteren. Onderweg zagen we nog een dode kaaiman langsdrijven. We waren op tijd terug bij de boot maar wilden eigenlijk nog meer weten. S’nachts, we hadden de wekker gezet maar 10 minuten voor de wekker werden we wakker van geschraap, we gingen met de achterbeugel door de bomen. Snel de motor gestart, klapje naar voren en vrij waren we weer. De boot draaide netjes door en we konden weer naar bed.  S’ochtends na de kentering afgewacht te hebben, hebben we de 5 pk voor de 15 pk gewisseld en wilden de Warappakreek in, we wilden dat zelf ook wel eens zien maar er lag een drijvend eiland van groen tegen de ankerketting. Deze eerst vrij gemaakt en daar kwam het volgende eiland al aan gedreven. Deze aan de kant gebracht zodat deze de boot zou passeren en onderweg naar Bakkie weer 1 die we in de mangrovebomen hebben gestuurd. Op Bakkie even snel gevraagd of we de kreek in konden en daar werd ons verteld dat het al vallend water is en dat je vast kan komen te zitten op boomstronken en gevaarlijk zou zijn met rubberboot. De Korjaal was al op de terugweg en konden ze elk moment verwachten. Toch zijn we nog even de kreek ingevaren met de gedachte, als de korjaal komt keren we om, en zogezegd, zo gedaan. Het stukje Warappakreek wat we gedaan hebben was prachtig maar zouden het volgende keer toch met de korjaal doen. Terug op Bakkie hebben we ter ere van mijn verjaardag daar een bakkie koffie gedaan en ook de lunch mee genuttigd. Hiervoor moest ik wel even snel op en neer scheuren met de dinghy want waren de portemonnee vergeten.  Voor mijn verjaardag mocht ik een boekje uitzoeken. Het ene boekje ging over de historie van Warappa en de andere over vogels van Warappa. Aangezien we niet konden kiezen kregen we ze  alletwee, haha. Daarna heeft Mascha zijn vrouw ons nog meegenomen in hun tuin om ons rond te leiden. De tijd noopte ons weer vroegtijdig weg te gaan want de kentering zou weer intreden en ditmaal wilden we doorvaren en profiteren van het getij. We kregen van Mascha nog bladeren mee van de Neemboom. Hier wordt een soort thee van getrokken en dat smeer je over je lichaam om de insecten te weren.

Comments are closed.