browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

18-02-2020, Jamaica,

Posted by on 10 september 2020

In het vorige verslag gingen we naar Pigeon Island. Daar is eigenlijk niets over te zeggen. Het is een verlaten eiland net zoiets als Klein Bonaire voor de kenners onder ons. Het wordt veelvuldig gebruikt voor dagtoerisme vanuit Kingstown en toen wij aankwamen gingen net de laatste boten weg. Het zag er verlaten uit en het was al laat dus wij besloten ook op de boot te blijven. We genoten van de ondergaande zon, rust en verlatenheid. Als  je vanaf Pigeon Island naar het westen kijkt zie je wel veel industrie, er is een overslaghaven en er was volop bedrijvigheid van grote schepen. Nou niet het idyllische plaatje. Ik kan me voorstellen als je hier een paar dagen ligt met meerdere boten dat je wel iets gezelligs kan bouwen maar wij wilden verder naar Black River.

Heel vroeg, nog donker togen wij verder door een goed aangeduide vaargeul tussen de riffen, we hadden zo’n 65 Nm af te leggen en wilden bij daglicht binnen komen in Black River. Hier hadden we van gehoord, er zouden krokodillen zitten. Dat was nu precies de reden dat Asha daar niet naartoe wilde maar ik wel en mijn wil is wet, aldus de Kapitein!

Ruim voor donker kwamen we aan en er lagen 2 boten ten anker, een Nederlander, de Linde, en een Amerikaan.  Maar toen wij goed en wel voor anker lagen gingen zij anker op. Toch maar even vragen waarom over de radio. Bleek dat zij hier al enkele dagen lagen en doorgingen naar Cuba. Na gegevens uitgewisseld te hebben en een tip om de YS Falls te bezoeken verdwenen zij achter de horizon en lagen wij weer alleen. We hadden een pittig stuk gemotord en inklaren doen we de andere dag wel. De dinghy bleef dus hangen voor de nacht. Ik ben er toch niet zo’n voorstander van om ergens aan te komen en direct in de dinghy te springen om naar land te gaan zoals de Fransen vaak doen met een boot op drift als gevolg omdat ze niet het geduld hebben om te kijken of alles goed vast ligt. Na een goede nachtrust zijn we de volgende dag naar de kant gegaan maar werden direct gesommeerd terug te gaan naar de boot. De Coast Guard wilde langskomen dus wij maar weer terug. Na een poosje verschenen ze met een patrouilleboot met maar liefst 2 zware motoren dus ik gelijk maar alle fenders opgehangen die ik had. Gelukkig kon deze man beter varen en er kwamen twee beambten aan boord voor inspectie op contrabande, drank, wapens, papieren en permit. Alles was in orde, de kluis werd verzegeld, dat hadden ze in Port Antonio al moeten doen en bij controle in Port Morant ook aldus de Border Control Officier. Er werd dus even rondgebeld. Wat ik nog vergeten was te vertellen is dat we een Barracuda hadden gevangen van ong. 90 centimeter. Een mooie maat dus maar er wordt ook gezegd dat Barracuda’s hier chiquitera gif kunnen hebben. Hij ging dus in de koelkast nog niet wetende wat ermee te doen. Er is een legende dat als je ze voorlegt aan de mieren en die lopen er voor weg dat je het niet moet eten, andersom als zij het eten kun je het veilig eten maar waar haal ik zo snel mieren vandaan. Afijn, wij weer naar de wal en daar worden we geroepen door vissers om onze dinghy tussen hun boten in te leggen. De rivier stroomt daar aardig en er wordt wat vuil verzamelt tussen de afgemeerde boten maar over het algemeen lag de dinghy daar wel veilig volgens de vissers. We hebben de dinghy toch op slot gelegd ondanks protesten dat dat echt niet nodig is maar het is ons enige vervoer naar de wal dus ben er erg zuinig op. We beloofden een koud biertje bij terugkomst als dank. Betreffende visser wist wel een gids voor ons en die moesten we zeker nemen. Er werd gelijk naar een vissers boot geroepen en daar kwam een oud mannetje aan die vertelde dat hij een officiële gids is. Zo zag hij er anders niet uit in zijn visserskloffie, haha. Toen wij daar nogal bedenkelijk om keken werd hij bijgevallen door de eerste visser en er werd gelijk een prijs bedongen. Asha wilde wel krokodillen zien maar niet in onze dinghy. Besproken werd dat de zgn gids eerst maar eens voor een leuke prijs een boot kon huren waarmee we de krokodillen op de Black River konden aanschouwen. Hij beloofde ons dat het voor een bepaalde prijs kon, exact weet ik niet meer, maar aangekomen bij de open vissersboten waarmee ze ook tours doen bleek die prijs toch wel erg magertjes. Er werd flink gesteggeld, gemopperd en doorverwezen maar uiteindelijk was er toch iemand bereid om ons te varen. Terwijl wij instappen zien we eigenlijk pas de grote toeristenboten welke dus ook op krokodillen safarie gaan. Hadden we ook kunnen doen maar nu zaten we al. Meteen bij het verlaten van de kade zagen we de eerste krokodil al, en dat op nog geen 100 meter vanwaar onze dinghy lag. De tour was prachtig en we voelden ons toch ook wel een beetje kolonisten, met zijn tweeën in een prive bootje terwijl de toeristen opeen gepakt zaten in een grotere schuit. We waren gelukkig niet de enige want even verderop kwamen we nog 2 dames tegen die ook een visser hadden gehuurd. Later bij de kade toch maar eens voorzichtig gevraagd wat zij hebben betaald. Het was hetzelfde bedrag……maar dan per persoon. Haha.

Afijn, na de geweldige mooie tocht over de rivier waarin we verscheidene krokodillen hadden gezien, eentje van denk ik toch wel 3  meter lang zelfs,  staat daar onze gids ons keurig op te wachten. We wisten niet wat we zagen, keurig geschoren en in keurig zwart tenue, zwarte coltrui, gouden ketting om, zwart petje op, handschoenen en een wit handdoekje ter contrast. Kortom, hij leek wel een pooier. En daar moesten wij mee op stap. Iedereen kon hem ook in het dorp en noemden hem Rasta wat hij blijkbaar niet leuk vond. Later bleek dat hij ook een rasta is geweest maar toen hij zijn haar had geschoren begon er voor hem een nieuw tijdperk waarin hij serieus wilde worden genomen. Alleen je verleden verdoezel je niet als je iedereen in je omgeving kent. Hij bleek ons van alles te willen laten zien en kon goede prijzen maken dus besloten we hem maar te nemen en zien wat er op ons af komt. De aangeprezen Ys Falls moesten nu natuurlijk ook worden gezien en met de taxi gingen we daar naartoe.

Comments are closed.