browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Suriname Thursday 13 September 2018

Posted by on 19 oktober 2018

Na het komen en gaan van zeilboten waarbij de moorings in tegenstelling tot andere jaren nu wel bezet blijven en er ook zelfs een boot voor anker ligt hebben Asha en ik nog wat dagtochtjes ondernomen. We zijn met Frans en Angela van de Nina en Canadese Melody van de Whisper naar Brownsberg gereden. Hiervoor hebben we een fourwheeldrive gehuurd bij Rishi, een Toyota Rav4. Al vroeg gingen we op pad en na een uurtje verharde weg konden we dan afslaan een dirt road in (gewoon een zandweg maar dirt road staat leuker). Eerst zijn we naar de Dam gereden van het Brokopondomeer (stuwmeer) waar we zelfgemaakte koffie en door Angela gebakken cake verorberden. Daarna 20 km terug gereden over de verharde weg en de weg ingeslagen naar Brownsweg. Hier ging het weer over in een dirt road en begonnen we al snel te klimmen. Het werd frisser, elke 100 meter 1 graad zeggen ze, en de airco kon uit. Zo af en toe leek het of we niet verder konden want de weg vertoonde zulke diepe afwateringssporen dat we bang waren vast te blijven zitten maar alle hindernissen werden door de auto, en mijn vaardige handen ahum, gemakkelijk genomen. Eenmaal aangekomen op de berg moesten we een kaartje kopen en konden de auto daar parkeren. Er was ook een restaurantje welke je van tevoren moest bespreken als je daar iets wilde eten maar wij hadden genoeg eten mee. Na een sanitaire stop zijn we gaan wandelen naar de waterval. Er zijn er daar meerdere maar wij kozen voor de Irene waterval. Het was een flinke afdaling maar de rewards waren geweldig. Heerlijk koel stromend/ vallend water waar je geen genoeg van kon krijgen. We waren eerst alleen maar helaas kwam er nog een gezelschap bij waarbij we de waterval en de beste plekjes dus moesten delen. Na lekker afgekoeld te zijn werd het tijd om aan de terugtocht te beginnen. Die viel tegen aangezien we nu weer omhoog moesten en na diverse rustpauzes kwamen we weer bij de auto aan. Daar aangekomen eerst de meegebrachte en gekoelde meloen buit gemaakt om weer wat energie op te doen. Daarna weer, zigzaggend om de grootste gaten te ontwijken, naar beneden met de auto om het laatste stuk weer op de verharde weg te rijden. Voor donker waren we terug en besloten om de auto nog snel even te laten wassen aangezien deze diezelfde avond nog moest worden ingeleverd. Ook de schoenen werden door de hogedrukspuit schoon gespoten. Moe maar voldaan ging eenieder vroeg terug naar de boot.
Het werd steeds warmer en ik wilde graag gaan zwemmen maar Asha is altijd druk aan boord dus ging ik alleen naar de wal om lekker af te koelen in het zwembad. Eerst sta ik nog wat te praten met Duitse Walther en Noorse Kari die met een truck de wereld verkennen toen Asha mij belde via whatsapp. Er klonk paniek in haar stem en ik moest snel komen. Onderweg naar de rubberboot zie ik al 2 andere rubberboten van de Nina en de Noanka bij onze boeg en Asha op het voordek. Er blijkt een boomstam vast te zitten aan onze mooring en Asha was bang dat wij zouden verplaatsen en dan op de Noanka zouden knallen. Zover was het nog niet en ik ben snel naar de boot toe gevaren. Daar aangekomen bleek er een boomstam zo groot als onze boot precies in het midden tegen onze mooring-ketting te liggen en niet te verplaatsen door de stroom die er staat. Eerst probeerden we het aan één zijde maar kregen er niet genoeg beweging in. Toen een lijn gegooid aan de andere zijde en terwijl ik aan het trekken was duwde John van de Noanka tegen mijn dinghy om meer power te creëren. Aan de andere kant van de boom duwde Frans van de Nina met zijn dinghy en langzaam kwam er beweging in. Asha stond ook als een gek te drukken met de pikhaak maar vertelde haar al dat dat geen zin had. Toen de boomstam eindelijk los kwam hebben we die naar de kant gemanoeuvreerd om vast te laten lopen op de stenen. Nadat deze droog stond zijn we nog eens gaan kijken. Hij was zeker 14 a 15 meter lang met een diameter van rond de 80 cm. Die zal wel wat wegen maar onze boot is niet van zijn plaats geweest en dat geeft me toch wel vertrouwen voor de toekomst. In het verleden zijn er nl moorings verplaatst door dit soort stammen en drijvende eilanden. Zo groot hadden ze deze hier ook nog niet gezien. Helaas is deze stam wel weer verdwenen na een aantal dagen en god weet waar deze nu rond drijft.
Wat ook jammer was is dat ik Frans al waarschuwde voor de ondiepte en de stenen maar er zelf een kapotte schroef aan over heb gehouden terwijl ik dacht op dieper water te zitten. Die moest ik nieuw gaan kopen in Paramaribo maar er blijken 2 naaf fittingen te bestaan voor mijn type motor. Ik koos natuurlijk de verkeerde en moest daarvoor terug naar Paramaribo. Ik kom om 15:40 de winkel binnen en zeg dat ik wil ruilen. Zegt de man tegen mij waarom ik zo laat ben. Laat zeg ik en ja zegt hij, we gaan zo sluiten. Ik bekijk hem bedenkelijk aan en zeg hem dat de winkel open is, iedereen nog aan zijn balie zit, inclusief hem en het niet lijkt op sluitingstijd. Hij liet blijken de schroef niet te willen ruilen. Toen werd ik licht geagiteerd en vertelde hem dat ik meerdere mensen had aanbevolen om daar een nieuwe Yamaha Enduro buitenboordmotor te kopen, niet gelogen, en dat ik dat nu ten stelligste zou afraden wegens gebrek aan service. Toen bond hij in en vertelde dat het niet aan hem lag maar aan de administratie. Later begreep ik waarom, het duurde nl tot 16:30 voordat ze klaar waren met omboeken. Er liep zeker 10 man personeel rond in een zaakje die je in Nederland alleen zou runnen. Om 16:00 gingen ze daadwerkelijk dicht en ik bleef geduldig wachten. Niemand van het personeel ging naar huis want allen hadden een taak. Eén moest de deur afsluiten, 2 vrouwen in het administratiehokje, 1 vrouw bij de kassa, 1 man op de servicebalie die mij de schroef weer moest overhandigen, 1 man op de verkoopbalie voor buitenboordmotoren, 1 man op de balie voor generatoren? 1 in het magazijn en ga zo maar door. In Nederland had je zo een andere schroef gekregen en dat omboeken komt later wel, daar laat je een klant niet op wachten maar goed, we zitten in Suriname. Ik was alleen te laat om ook nog mijn printer cartridges om te kunnen ruilen. HP heeft nl Amerikaanse en Europese versies en die zijn niet uitwisselbaar. En Suriname voert schijnbaar de Amerikaanse versie. Goed om te onthouden als je een HP printer hebt, zorg dat je genoeg cartridges hebt of koop een Brother, die heeft dat probleem niet.
En toen is er een andere wending in het verhaal gekomen.
Ik dacht, laat ik mijn Linkedin account (platform voor mensen met gelijke interesses) eens bekijken en updaten. Er kwam teveel informatie binnen van mensen die niet belangrijk zijn voor datgene waarvoor ik een account in linkedin had aangemaakt. Niet verkeerd bedoeld maar ik had me daarop geabonneerd om werk gerelateerde info te ontvangen. Dus wat contacten eruit gegooid en mijn profiel verbeterd. Meteen de dag daarop een verzoek van een Crewing Agency of ik niet voor hun wilde werken. Nu stond ik al ingeschreven bij een aantal Crewing Agencies en hoefde eigenlijk alleen maar aan te geven dat ik beschikbaar was voor werk maar had dat nog niet gedaan. Het plan was nl pas kort gerezen om even een paar weken te gaan werken in afwachting van het Hurricane seizoen wat tot eind November duurt. Ik moet na 3 maanden of eigenlijk 90 dagen Suriname uit, terwijl Asha een half jaar mag blijven als geborene in Suriname. Die datum stond dus op 5 september en dat was al snel. Andere optie was om naar Trinidad te varen en vanaf daar te werken maar Trinidad is niet zo veilig als Suriname en we liggen goed op de rivier. Reden dat ik niet eerder heb gesolliciteerd is nog steeds mijn zus die COPD heeft en verwacht niet lang meer te leven. Maar dat zei ze een jaar geleden ook al en ik kan niet blijven uitstellen. Er moet brood op de plank komen voor onvoorziene uitgaven. Dus in overleg met mijn zus toch besloten om verder te varen hetzij te werken. Blijven liggen was ook geen optie meer. Maar goed, de Crewing Agency kwam met een opdracht van een Engelse klant voor 2 klussen. Eéntje betrof een sleepreis over de Atlantische Oceaan, de andere assistentie van een Jackup Barge in Frankrijk. Beide klussen stonden mij wel aan dus ik werd aangeboden aan de Engelse klant. Die vond mij meer geschikt voor de Jackup Barge ivm mijn ervaring in slepen en manoeuvreren en nadat we overeen gekomen waren over mijn dayrate moest ik nog wel even langs de Notaris om mijn papieren te laten legaliseren en kunnen aantonen dat mijn Engels op voldoende niveau was voor het bemannen van een UK geregistreerd schip. (MCA eis, Engelse kustwacht). Hiervoor moest ik een internet test en een telefoon gesprek in het Engels voeren, een zgn Berlitz test. Deze test glansrijk doorstaan en nu konden ze een Excemption Certificate of Competence aanvragen. Slechts een dag later had ik de vliegticket al binnen. Helaas wel via Frans Guyana want de vluchten vanaf Suriname waren al vol geboekt. Gelukkig konden we de verjaardag van Asha nog samen vieren op vrijdag. Asha had taart besteld en we hadden daarover al discussie vooraf gehad want Asha is altijd bang dat er iemand tekort komt. De taart die ze had besteld kon niet groter (40 x 30) anders had ze nog groter besteld en uit voorzorg had ze ook nog 2 zeilers bereid gevonden om ook een taart te bakken. We waren overeen gekomen met de uitbater Rob van River Resort Bar dat Asha wat zelfgemaakte hapjes mee mocht nemen. De rest zouden we dan bij hem bestellen. Jullie raden het al. Genoeg taart over voor nog 2 verjaardagen, iedereen buikje vol en er hoefde niets te worden bijbesteld tot groot ongenoegen van Rob. Maar dat is ruim goed gemaakt met de omzet van de drank. Wij hebben de eerste 10 literflessen bier vrij gezet en de rest van de drankjes, daarna kon iedereen op eigen houtje bestellen. Het was weer erg gezellig en veel te laat geworden.
Zaterdag nog laatste instructies gegeven aan Asha vwb de buitenboordmotor en de dinghy. Zondag vroeg werd ik dus opgehaald met de taxi om naar de grens gebracht te worden met Frans Guyana. Daar heb ik uit gestempeld uit Suriname en na met een Korjaal overgezet te zijn weer in gestempeld in Frans Guyana. De Korjaal (boomstamkano met opgehoogde zijkanten en een dakje er op) was ook weer een verhaal. Die willen natuurlijk met zoveel mogelijk mensen naar de overkant en er staat één man klanten te ronselen op straat. Er zaten al een aantal dames in de korjaal met een hoop bepakking en die vonden het teveel worden wat ze niet onder stoelen of banken staken. Er werd dus volop gescholden en gepressed om het hierbij te laten en de bootsman zwichtte hier voor. Naar mijn mening konden er wel meer mensen mee. Tegelijkertijd met ons voeren er meerdere boten naar de overkant en het is een drukke bedrijvigheid naast de reguliere veerboot die slechts 4 keer per dag oversteekt. Er liggen tientallen korjalen aan weerszijden van de rivier die om de haverklap oversteken en ik was slechts de enige die inklaarde in Frans Guyana. Hoezo grenscontrole, haha.
Daarna op zoek naar een taxi. Al snel kwam er een auto aanrijden met 2 guur uitziende gasten erin. Of ik taxi nodig had. Ik vraag op mijn beurt of zij dan een bonnetje kunnen uitschrijven en daar gingen ze gelukkig weer. Ben even terug gelopen naar het loket om daar een taxi te bestellen maar die zei dat er een kilometer verderop een taxistandplaats was. Een jonge jongen zag mij en bood aan om met mij mee te lopen richting taxi, Bij de taxies aangekomen kwamen er van alle kanten ongure mannen op mij af die mij wel wilden helpen maar met een nonchalante blik kon ik ze allemaal afwimpelen. Ik had nl mijn doel bereikt, er stond een taxibusje met de route St. Laurent – Cayenne en dat is net waar ik naartoe moest. Koffers ingeladen, de jongen een tip gegeven, en na nog even gewacht te hebben totdat de bus vol zat konden we op pad. Tenminste, het verkeer was erg druk en we konden even niet verder. Zodanig dat de chauffeur zelfs uitstapte en rustig een stuk meloen ging halen. Na deze hindernis konden we dan eindelijk op weg. De route was mooi, net zoals Suriname eigenlijk maar met veel betere wegen en geen houtkap gezien. Onderweg stopten we in een dorpje en de chauffeur nam de tijd om een lunch te halen langs de kant van de weg en deze rustig op te eten. Ik had gelukkig geen haast want zou de andere dag pas vliegen. Hotel was al geboekt dus dat kon wachten. Toen de chauffeur zijn buik vol had werd er nog even achter een container geplast en toen ging hij rustig staan keuvelen met andere mensen aan de overkant. Dit werd de man naast mij teveel en die begon te schreeuwen dat we verder moesten. Hierop zwichtte ook de chauffeur, schijnbaar is de klant hier nog steeds koning, en daar gingen we weer voor de laatste 100 km. In totaal zou ik die dag 320 km afleggen, eerst 100 km naar de grens en daarna nog 220 km over Frans Guyana’s wegennet. De taxibus stopte op verzoek bij verschillende locaties en ook mij bracht deze met de laatste passagiers naar het hotel. Het hotel welke ikzelf had geboekt bleek een succes. Het was een oud hotel uit 1800 zoveel en mooi gerestaureerd. Prachtige en nette kamer in oude stijl en met uitzicht op een palmentuin zoals in Paramaribo. Nadat ik de koffers had neergezet ben ik even gaan rondwandelen in Cayenne. Ook hier verval en tekenen van criminaliteit. Overal tralies voor de ramen en deuren, ingeslagen autoruiten, veel politie op de been enz. Maar ik voelde me genoeg op mijn gemak om een laatste biertje in het palmbomen park te doen. Was voor de deur van het hotel dus…. Haha. Ik had even naar de prijs in het hotel gekeken voor een biertje en zag dat dat 7 euro was voor een halve liter en op straat bij een mobiel eettentje een halve liter Heineken voor 3 euro. Keus was snel gemaakt en smaakte er niet minder om.
Na een lekkere maaltijd in het hotel, (de baas betaalt toch) lekker onder de wol gekropen in een koele hotelkamer. Ik hoefde niet vroeg op, kon lekker uitslapen en rustig ontbijten maar werd tegen twaalven toch onrustig en heb een taxi genomen naar het vliegveld welke nog best lang duurde. Erg druk op de weg maar veel te vroeg was ik al op het vliegveld. Ik kon nog niet eens mijn bagage inleveren! Inchecken had ik al in het hotel gedaan zodat ik verzekerd was van een stoel. Ik vond een plekje met stopcontact en met gratis wifi kwam ik de tijd door. Het vliegtuig zat stampvol en het bevreemd me steeds weer dat mensen niet weten waar hun toegewezen stoel is. Ze gaan zomaar ergens zitten of een rij verkeerd, zou het stress zijn? Maar elke keer weer leuk om te zien. Ach ja , ze vliegen misschien voor de eerste keer. Ik heb die nacht niet kunnen slapen. De vlucht duurde 8,5 uur en we werden 5 uur vooruit gegooid zodat we s’morgens aan kwamen in Parijs. Tenminste op vliegveld Orly maar dan ben je er nog niet. Ik had geen schema van de rest van de reis en dat moest ik even uitzoeken. Blijkt dat ik niet kan reizen naar Dieppe vanaf Orly, ik moest eerst naar vliegveld Charles de Gaulle. Hiertussen rijden shuttlebussen die vreemd genoeg wel betaald moeten worden en 23 euro vond ik nog duur ook maar had geen keuze. Op Charles de Gaulle kon ik in de automaat geen treinkaartje verkrijgen ondanks dat het in de automaat wel vermeld stond. Op dus naar de informatiebalie. Hier bleek dat ik niet de enige was met vragen en er werd mij een nummer gegeven. Na een kwartier wachten was ik aan de beurt en daar werd mij verteld dat ik eerst naar Parijs moest met de metro, huh. Een treinkaartje vanaf Parijs kon men mij wel verkopen maar voor de rit naar Parijs moest ik weer naar de automaat. Gelukkig schreef de dame achter het loket een briefje voor me welke metro ik moest pakken en waar ik moest overstappen. Ik had er anders nog gestaan, wat een onoverzichtelijk gebeuren en daarin was ik niet alleen gezien de paniekerige en zoekende gezichten van toeristen die ik onderweg zag. Ik had gelukkig een briefje maar moest toch nog soms vragen of ik wel in de goede metro zat. Eindelijk was ik in het vertrekstation naar Dieppe , of eigenlijk Rouen beland maar moest ook daar weer 3,5 uur wachten. Ik heb de tijd gedood met een bezoek aan een Burgerking die ik normaal mijdt maar er was niets anders en ik had honger. Na deze maaltijd heb ik een strategische plek uitgezocht vlakbij een piano die vrij bespeeld mocht worden. En dat werd deze door verschillende mensen die schijnbaar ook moesten wachten op hun vertrek. Toen het eindelijk tijd was heb ik de trein opgezocht en een plekje uitgezocht. Vreemd genoeg zag ik mensen naar nummertjes kijken op hun ticket. Zou ik ook een nummertje hebben? En ja hoor, ik zat in de verkeerde wagon en moest weer verkassen. Een koekje van eigen deeg (vliegtuigstoel). Na mijn plekje gevonden te hebben moest ik na een uur rijden overstappen in een andere trein die me verder zou brengen naar Dieppe, hier was geen sprake van nummers dus kon ik weer mijn eigen plekje uitzoeken. Aangekomen in Dieppe zou een taxi me opwachten om naar het hotel gebracht te worden, na 10 minuten nog geen taxi dus de Agent maar eens gebeld. Deze vertelde dat de taxi onderweg was maar na 35 minuten nog steeds geen taxi. Het hotel was op loopafstand had ik al gezien maar de taxi was immers al besteld en het regende dus reden genoeg om te blijven wachten. Na 45 minuten kwam de taxi dan eindelijk voorrijden en bracht deze me naar het hotel. Daar ingeboekt, kamer even verkend en toen weer naar beneden voor de maaltijd. De koks die gingen aflossen de andere dag op de Jackup Barge kwamen ook aan tafel en die wisten precies wat ze moesten bestellen dus de experts maar gevolgd in die bestelling. Het was lekker en na de maaltijd ben ik even naar de boot gelopen welke ik de volgende dag zou overnemen. Het is een leuk bootje, 27 meter lang en een Shoalbuster, dat is een Damen ontwerp, een AHT, (Anchor Handling Tug) met weinig diepgang, 3000 pk sterk en geschikt om te slepen, ankers te verzetten en te bevoorraden vanwege een relatief groot achterdek. Na de ins en outs besproken te hebben ben ik snel terug gegaan naar het hotel om onder de wol te kruipen want moest de andere dag om 06:00 uur aan boord zijn. Woensdag om 05:30 ontbijt genomen en om 06:00 stond ik aan boord. Eerst maar eens crewchange voor de Jackup Barge. Er waren teveel mensen dus konden we de helft maar meenemen en na een uurtje uitstomen kwamen we aan bij de Barge. Hier werden de mensen opgehesen in een personeels basket terwijl de boot in positie moet blijven liggen op stroom en wind. Je manoeuvreert hier zowat tussen de poten van de Jackup Barge en veel speling is er niet. Nadat de mensen overgezet waren konden we even afstand nemen en na een half uurtje waarin een handover werd gedaan van het personeel namen we de off-signers weer aan boord om deze terug te brengen naar de wal. Daar aangekomen ging ook mijn aflosser van boord en stond ik er alleen voor met de volgende lading mensen. Ook deze netjes afgezet en het voelde fijn om weer op een Shoalbuster te varen, ze manoeuvreren lekker en ik probeer er altijd een kunst van te maken om zonder boegschroef te werken, wat helaas niet altijd mogelijk is als de stroom met 2 knopen rond de poten van het platform giert en de wind de golven opstuwt. S’middags hebben we de Barge ook nog moeten verplaatsen naar een nieuwe locatie. Hierbij zakt de Barge naar beneden zodat deze bijna drijft. Ik manoeuvreer de sleepboot dan voor de boeg en wordt er een messenger lijn overgegooid. Hieraan zit een dikkere hiewing lijn die met een tuggerwinch wordt binnen gehaald. Daaraan bevestigd zit dan de stretcher die gevangen wordt in hydraulische pinnen. Als deze daarin gevangen zit moet de bemanning de hiewing lijn losmaken en de sleepdraad met een zware harpsluiting bevestigen aan de stretcher. Daarna kunnen we de pinnen laten zakken en de sleepdraad uitvieren tot sleeplengte, deze varieert naargelang de te slepen afstand, vaart, en weersomstandigheden. Maar gemiddeld bij dit soort werk zo’n 200 meter. Al deze handelingen moeten door mijzelf worden uitgevoerd, behalve het insluiten, dmv drukknoppen, draaiknoppen en joysticks terwijl ik ook de boot nog op zijn plaats moet houden. Daarnaast ook nog de communicatie met de Barge en de jongens op dek. Even druk dus maar hiervoor ben ik opgeleid en heb deze handelingen al vaker uitgevoerd. Weliswaar 2 jaar geleden inmiddels en op een ander schip waarbij de bediening ook anders was maar in theorie is het verhaal hetzelfde. Eigenlijk kom je handen tekort, haha. Nu na een week aan boord hebben we al 4 x de Barge verplaatst, personeeltransfers gedaan en de boot bevoorraad met containers, pallets, big bags, vers water en dieselolie.
Kortom, ik geniet weer van het werk! En Asha, die geniet van de rust en de wijntjes in Suriname.

Comments are closed.