browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Suriname Tuesday 03 August 2018

Posted by on 19 oktober 2018

De wekker stond maandag om 07:00 en de stroom stond al de goede kant op. Snel ontbijt gemaakt en de motor gestart. 07:25 waren we ankerop en onderweg.

Na Koopmanskreek waren er geen plantages meer op de plantagekaart te zien. Niet dat het uitmaakte want nagenoeg alle plantages zijn al door de natuur terug genomen en er is geen verschil te zien in vegetatie vanaf het water. Alles lijkt wel oerwoud of zogezegd jungle. Zo moet het ook geweest zijn voordat er plantages kwamen en zo is het weer. De natuur geeft maar neemt ook weer net zo snel. Nu was het de beurt aan de Indianendorpen en Marrondorpen (weggelopen slaven). De dorpen wisselden elkaar snel af, dan aan de rechter- en dan aan de linkeroever. Aan de linkeroever (aan stuurboord voor ons) zagen we zelfs auto’s staan. Het verhaal gaat dat je bij Pikin Santi aan de medicijnman toestemming moet vragen om de Cotticarivier verder op te varen. Dit gebeurt gewapend met een fles stroop die geofferd moet worden op een altaar in een kreekje. Wij komen dus aan bij het dorpje en vragen toestemming om te ankeren. Dat mocht en na het te water laten van de dinghy zijn we naar het dorpje gevaren. We vroegen naar de Kapitein (zo wordt de dorpsoudste genoemd) maar die bleek in Paramaribo te zijn. Dan maar zijn opvolger, dat bleek Basha (=onderkapitein) te zijn. We hebben de dinghy aangelegd en vroegen ons naar Basha te brengen. Een van de jongens die aan het vissen was liep mee en bleek later ook nog zijn zoon te zijn.

Aangekomen bij Basha gevraagd naar het ritueel en de man bleek verbaasd. De medicijnman die het ten uitvoer moest brengen was zijn vader en die was dood. Het ritueel hoefde dus niet meer. Toen hebben we de stroop  maar aan hem geschonken voor de kinderen. Ook aan hem, bij gebrek aan de Kapitein, een flesje Borgoe Gold rum aangeboden en voor de kinderen nog wat ballonnen en snoep en mueslirepen. Daarna mochten we het dorp bekijken. Na een leuk gesprek met Basha, hij blijkt een beetje blind te zijn, werden we rondgeleid door Georgea, zijn zoon.  Hier zagen we oranjevleugelpapegaaien en ara’s. We hebben nog wat avocados gekocht van ze en toen keerden we terug naar de dinghy waar Georgea weer aan het vissen ging. Hij had inmiddels een Piranja en diverse andere vissen gevangen. Er zaten geen grote vissen zei hij. We keerden terug naar de boot en zagen rond 13:00 de schoolboot aankomen. Mooi om te zien dat alle kinderen een reddingsvest droegen. Masha van Bakkie had ons bladeren van de Neemboom gegeven die we moesten koken als thee maar niet drinken. We moesten ons daarmee insmeren zodat onze huid bitter zou ruiken/ smaken voor de insecten. Het bleek te werken alleen het pannetje ging zo snel leeg. Toen kwam ik  op het idee om het in een knijpverstuiver te gieten en ons daarmee te besproeien zoals met Deet. Dat werkte ook en was veel economischer en zeker gezonder dan Deet. Tevens hadden we wat wierook-kaarsen gekocht bij haar die insecten doden. We hadden een heerlijk rustige avond daardoor hoewel hele kleine steekvliegjes blijken geen last te hebben van de insectendodende wierrookkaarsen. Die komen ook gewoon door de horretjes dus als het donker is zo weinig mogelijk licht maken.

De ochtend daarop zij we om 07:00 opgestaan, het was echter te vroeg om te varen. De kentering had nog niet plaatsgevonden maar om 08:15 ging het anker eruit. Langzaam voeren we langs het dorp. De schoolkinderen waren om 07:00 al opgehaald door de schoolboot die ze naar Tamarin brengt.   De vrouwen stonden te baden en de afwas te doen in de rivier. Dat doen ze gewoon nog met ontbloot bovenlijf. Er zaten zeker prachtige vrouwen tussen hoewel ouder worden ze snel Big Mama. Onderweg passeerden we verschillende dorpen en overal hetzelfde ritueel. Er werd verwonderd opgekeken maar vriendelijk teruggezwaaid. Het is heel goed oppassen op de rivier, niet zozeer voor de diepte, want we hebben niet minder dan 5 meter gehad en meestal was deze rond de 10 meter met een max. zelfs van 25 meter maar meer voor boomstammen. Dit zijn boomstammen met een flinke omvang (0,5 meter) en die drijven of steken zelfs recht omhoog, en zitten vast in de bodem, zodat je gespietst zou kunnen worden. Hier varen ook grote schepen maar kan me voorstellen dat zo’n boomstam ook funest kan zijn voor hun als die door de bodem prikt. Het blijft goed opletten dus, soms zie je ze pas op het laatste moment omdat er misschien maar 10 cm boven water uitsteekt.

En zo waren we ineens in Moengo! Het begon met een industrieterrein met 2 steigers waarvan 1 in een zwaaikom. We zijn even doorgevaren naar de brug. We hadden gedacht daar te ankeren maar teveel herrie van de dieselmotoren  en ook de brug als er een auto overheen reed. We zijn dus terug gevaren naar de zwaaikom en hebben de boot daar ten anker gelegd.  Met de dinghy zijn we toen gaan verkennen en onder de brug door gevaren. Daar zagen we 2 schoolboten liggen, Ook hier worden de kinderen dus van de omliggende dorpen opgehaald. We zijn nog een stukje verder doorgevaren maar we voeren de bewoonde wereld alweer uit dus maar weer terug onder de brug door. Daar was een voormalig barretje waar de eigenaar vriendelijk stond te zwaaien en hebben toestemming gevraagd daar de dinghy neer te leggen. Dat was geen probleem en na een praatje zijn we Moengo ingelopen. Moengo is een voormalig Bauxiet (=aluminiumgrondstof)  mijnwerkersdorp maar sinds Suralco weg is uit Suriname is een groot deel van de bevolking werkeloos. We hebben daar wat inkopen gedaan. Het busstation stond vol met schoolkinderen die met de bus thuis worden gebracht. Tevens overal doelloos rondhangende mannen. Bij de volgende supermarkt werd Asha even bijgepraat over Moengo door een Hindoestaanse medewerkster. Het was niet veilig volgens haar, waar hadden we dat meer gehoord, en een bepaalde richting op wijzend waar nog een restaurant zou zijn, zou gedeald worden.  Daar hadden we allebei geen trek in maar wel honger besloten we aan boord te eten. Nog even terug naar de 1e supermarkt om eieren te kopen en wachtend op Asha voor de deur kwam daar al een man aangewaggeld. Hij was duidelijk onder invloed maar ik ben de beroerste niet en heb de man vriendelijk goedendag gezegd. Hierop probeerde de man mij uit te horen. Of ik uit Nederland kwam en hoeveel auto’s ik had en waar deze stond. Ik vermoedde al iets en  vertelde hem slechts een huurauto te hebben en heb hem een richting gewezen. Toen vroeg hij of ik  Marihuana wilde kopen. Toen ik ontkennend antwoordde vroeg hij wat ik dan in Moengo kwam zoeken en zei erbij dat ik dan in Moengo niets te zoeken had. Toen Asha naar buiten kwam vertelde hij haar nogmaals dat wij in Moengo niets te zoeken hadden. Tijd om op te stappen dus zeker toen er nog een kameraad van hem erbij kwam. We zijn linea recta naar de dinghy gelopen. Inderdaad, we hebben daar niets te zoeken en in mijn korte beleving aldaar is het een verloren dorp. We zijn onderweg al telkens gewaarschuwd voor Moengo maar wilden het met eigen ogen zien. Bij de boot aangekomen ben ik even onder de boot gedoken omdat de motor zijn toeren niet meer haalde. Ik wilde zeker stellen dat er zich niets in de schroef bevond maar die bleek schoon. Ik heb toen de motor gestart en geprobeerd onbelast de 3800 toeren te draaien maar ook dat lukte niet. Vreemde zaak dus maar daar wilden we niet blijven ondanks dat we in de zwaaikom denk ik wel veilig lagen.  We lagen achter afgesloten industrieterrein en de boot was vanaf het dorp nauwelijks zichtbaar maar we lagen nog steeds in de herrie en stank van de dieselmotoren en het was afgaand water dus waarom niet gelijk rechtsomkeert gemaakt en weer een rustig plekje op de rivier gezocht in the middle of nowhere. Onderweg de motor eens wat meer belast en even kwamen we in de verleiding om de boot weer bij Pikin Santi voor anker te leggen maar de stroom stond nog lekker mee en we hadden nog 2 uur voor het donker zou worden. Onderweg de motor nog een paar maal geprobeerd om vol te draaien en net voor Koopmanskreek had ik weer vol vermogen. Vreemd eigenlijk  maar denk dat het toch te maken heeft met vervuiling. We hebben een te zware motor die dus ook niet genoeg wordt belast en ook het stroom draaien met de motor helpt ook niet mee. Tijdens het varen nog een flinke tropische regenbui gehad die onze watertank weer heeft aangevuld en die door Asha benut werd om weer heerlijk in de regen te douchen en de was te doen met regenwater.  We liggen nu weer heerlijk rustig op de rivier bij Koopmanskreek en na een heerlijke maaltijd en een glaasje(s) wijn vroeg naar bed. .  Na nog een rondje over dek in totale duisternis hebben we samen genoten van een prachtige sterrenhemel zonder lichtvervuiling. Hiervoor hadden we zelfs even het ankerlicht uitgedaan.

Comments are closed.