browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Suriname Thursday 26 July 2018

Posted by on 19 oktober 2018

Woensdag hebben we Rob en Hilde van de Happy Hour uitgezwaaid. Zij vertrekken naar Tobago en Trinidad om daarna naar Curacao te varen want zij hebben een afspraak staan. Familie van hun komt eind Augustus over dus zij moeten op tijd in Curacao zijn. We zijn dus weer alleen.

Het werd de hoogste tijd om eens verder te kijken. Niet dat we uitgekeken zijn in Suriname maar wel in Domburg! We hebben het plan opgevat om de rivier op te gaan. Niet de Surinamerivier want daarop kom je met  een zeilboot niet verder dan Paranam vanwege een vaste brug. Dit stuk hebben we al verkend met de familie van Asha. Met de familie hebben we een varende familiedag gehouden. Er waren inclusief ons tweeën 16 personen aan boord en de familie heeft genoten. We hadden genoeg eten en drinken mee en deze ervaring zal voor hen, als landrotten, nog lang in hun geheugen blijven.

Nee, we gaan de Commewijne en Cottica-rivier op, als het goed is helemaal naar Moengo, zo’n 82 Nm landinwaarts waar we slangen, apen, vogels, kaaimannen, bosnegers, Marrons en ook indianenstammen zullen tegenkomen. Marrons zijn weggelopen plantageslaven die dorpen hebben gesticht en nog oude gebruiken hebben.

We hebben een kaart van de rivier, aan Navionics of OpenCPN  heb ik hier niets dus het wordt weer eyeball navigation en kaartkrassen.

Aangezien de rivier flink stroomt, nu zo’n 3 knopen, moeten we dat benutten en zo hebben we exact volgens plan om 10:00 uur de mooring losgegooid. Het was met een beetje tegenzin want het is wel lekker veilig en rustig op de mooring en daarbij komt dat er woensdagmiddag 2 Duitse Campers waren neergestreken bij Harbor Resort Domburg. Het werd weer een te gezellige avond en wilde nog veel informatie uitwisselen met hen. Het waren nl niet zomaar Campers maar één was een oude omgebouwde 4 x4 Duitse Mercedes brandweerwagen met daarop een container van de politie die als woning was ingericht. Dit stel was hiermee al 10 jaar onderweg en had Afrika en Zuid Amerika al van Noord naar Zuid en Oost naar West doorklieft.  Kari Kloth 72 jr. is oorspronkelijk Noorweegse en heeft 7 boeken op haar naam.

Het andere stel was nu 2 jaar onderweg met een Toyota  Landcruiser en dit was hun 2e keer. Ook Nomaden dus maar dan over de weg. Dat zou mij ook hebben getrokken maar ben nu eenmaal zeeman en dat trekt het meeste maar wie  weet wat de toekomst brengt. Zij hadden in ieder geval mooie verhalen te vertellen over de slecht begaanbare wegen.

Het was 13 Nm varen naar de splitsing van de Suriname en Commewijnerivier. Hier komen speciale Dolfijnen voor dus de oogjes open houden. Toen we de Commewijne opvoeren zagen we duidelijk de afsplitsing van het minder modderige water van de Commewijne tov de Surinamerivier. We hadden nog een halve knoop tegen en zo voeren we de Commewijne op. Eerste halte Frederiksdorp waar we ankerden zo’n 20 meter van de aanlegsteiger. Veel tijd was er niet want we hadden een doel om hier te ankeren want vanaf hier werden er tours georganiseerd om Schildpadden te gaan bekijken die eieren komen leggen op het strand van Braamspunt. De tour was eigenlijk volgeboekt maar we konden gelukkig nog mee . Afgesproken dat de korjaal ons op zou halen tussen 17:00 en 17:30 bij onze boot want anders moest ik de dinghy achterlaten bij de steiger en dan liepen we kans dat deze tijdens de kentering vast kwam zitten onder de steiger.

Tijdens de uurtjes die ons restten voordat we werden opgepikt maakten we de boot klaar voor de nacht, dwz automatisch ankerlicht en daarbij een flitslicht ter extra attentie. Scheepvaart wordt er niet meer verwacht omdat er geen bauxietschepen meer naar Moengo varen maar toch, het is en blijft een openbaar vaarwater met ook vissers.

Terwijl we dit deden verschenen er ineens dolfijnen en die zijn wel drie kwartier om de boot blijven cirkelen om te jagen. Zoek je ze niet op verschijnen ze vanzelf wel. Weer iets afgekrast van de bucketlist Suriname. Deze dolfijnen zijn nl bijzonder, dit zijn rivierdolfijnen, heel licht van kleur en een roze buik.

Ondanks de afleiding sloten wij de boot stipt om 17:00 af en stonden klaar om opgepikt te worden. Er stonden ook al wat mensen klaar op de steiger. Om  17:30 kwam er een korjaal aangevaren die aanlegde bij de steiger, mensen stapten in en de korjaal maakte los.  Hij voer echter weg van ons….! Wel verdikkeme, ik had nog wel 3 x gezegd ons niet te vergeten. Zwaaien, fluiten en ook de in de haast gepakte toeter hielp niet, de buitenboordmotor maakte teveel lawaai schijnbaar. Nou ja, dan maar eerst even naar de wc. In de haast om klaar te staan was dat er bij ingeschoten en met een lange avond in het vooruitzicht is het niet handig om al met lichte aandrang te zitten. Om 17:40 kwam daar een snelle korjaal aan en mensen stapten weer in op de steiger. Ditmaal kwam deze wel naar ons toe. Gelukkig, voor niks zorgen gemaakt. Ze hadden een mooi plekje op de 2e plaats voorin voor ons overgelaten en zo gingen we in vliegende vaart het stuk weer terug wat wij enkele uren eerder met de Asha gedaan hadden. We gingen het hoekje weer om en verder naar zee. De gids vertelde over de vogels die we onderweg tegenkwamen zoals de rode Ibis, Fregatvogels, oranjevleugel Kaketoe en nog wat vogels. Ook gingen we even kijken bij de vissers die hun netten tussen stokken ophangen en de stroom drijft dan de vissen vanzelf naar het einde waar de boot hangt. Aangekomen op Braamspunt herenigden we ons met eerder genoemde korjaal waarna we het strand opgingen. We konden een plekje uitzoeken op wat oude boomstronken en beide gidsen kwamen langs met bakjes eten en flesje water. We genoten van een mooie zonsondergang en daarna ging een gids voorop om het strand te verkennen. Er werd ons dringend maar vriendelijk verzocht om als groep bij elkaar te blijven om de verstoring minimaal te laten zijn. We hadden bijna volle maan dus goed zicht maar toch zag je de kleine schildpadje bijna niet lopen dus oppassen geblazen. Vervelend waren de  muskieten maar we hadden ons goed voorbereid door lange broek en Deet in tegenstelling tot sommigen met korte broek en korte mouwen. Die krabten zich een ongeluk. De gids Phil legde uit waar nesten waren, hoewel moeilijk het werkelijke nest te vinden omdat de schildpad nepnesten creëert. De eieren liggen zo’n halve meter diep en wij als mens kunnen de eieren op die diepte niet kapot trappen. Het zonlicht  verwarmd  dan de nesten en zo komen de eieren in 6 weken uit. Als de eieren uitkomen vechten de jonge schildpadden zich massaal naar boven zodat bij eventuele belagers de overlevingskans maximaal is. Er werd ons geleerd te kijken en zo zagen we lege nesten waarbij er lege eierschalen lagen, de schalen zijn net pingpongballetjes en ook zacht. We zagen ook sporen van de kleine schildpadjes in het volle maanlicht en we zagen tractorsporen. Daar lijkt het het meest op. De gidsen legden uit dat zij hier gisteravond nog waren en deze niet gezien hadden. De schildpad heeft dus na de tour haar eieren gelegd. We hebben helaas geen schildpadden eieren zien leggen, we hebben wel 3 soorten schildpadjongen gezien op weg naar zee. De Leatherback oftewel Aitkantie, de Soepschildpad oftewel krape, en de Karet. Het was leuk om te zien dat de Leatherback zich niet zo snel over het strand bewoog en nog weleens de verkeerde kant opliep terwijl de Soepschildpad vrij snel was en telkens stopte, zijn kop ophief om te kijken waar hij naartoe moest en zo sneller de zee wist te bereiken. Eén van de kinderen maakte een opmerking, waarom gooien we ze niet in zee als ze telkens verkeerd lopen? Waarop de gids uitlegde dat de schildpadjes net computers zijn. Waar zij zelf de zee inlopen wordt dat in hun brein opgeslagen en als zij volwassen zijn komen zij exact terug naar de plaats waar ze in zee zijn gekropen, daarom is het belangrijk dat zij er zelf in lopen. Natuurlijk werden de schildpadjes die verkeerd liepen bij de vloedlijn afgezet zodat zij de laatste meters zelf konden doen. De gidsen hadden rood licht meegenomen omdat dat niet verstoord. Als de schildpad ons ziet en wij staan stil zodat wij bomen lijken is er niets aan de hand, als wij bewegen dan komt ze niet aan land.  Na een half uur te hebben gewacht bij ons beginpunt  en de gids nog een rondje oer het strand heeft gedaan wordt besloten om terug te varen. Dit had nog een spannend moment toen de motor halverwege stopte. De tank was leeg gevaren en er moest gewisseld worden van tank. Hierna wilde de motor echter niet meer starten en het heeft wel een kwartier geduurd dat we weer onderweg waren. Onderwijl zijn we zeker weer een halve mijl afgedreven naar zee maar gelukkig zat de andere korjaal nog achter ons. Nadat we weer afgezet zijn aan boord hebben we nog wat gegeten en zijn gaan slapen.

Groot was mijn verbazing als ik s’nachts om 05:00 uur wakker wordt van een zware motor, er komt een zeeschip van 100 meter aan stuurboord voorbij onderweg naar Moengo. Dus toch nog grote scheepvaart. Dat wordt dus ankeren in de kreken als de rivier straks smaller wordt.

Comments are closed.